Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Hilde leeft om te geven aan anderen

door Isa Verlaenen

Tromgeroffel… De tweede winnares van het VIVA-Croontje is… Hilde Bollen uit Alken! Ze werd genomineerd door haar dochter Elise Buntinx: “Mijn mama. Iemand die leeft om te geven aan anderen. Dat doet ze al jaren als moeder en vrouw maar ook in haar job. Deze keer wil ik de rollen omdraaien en ook aan haar iets geven. Een kroontje, een blijk van waardering, een verwenmoment en vooral de boodschap dat ik ongelooflijk trots ben op haar.”

2020 was voor iedereen een uitdagend jaar, maar voor Hilde was het een rollercoaster op alle vlakken. Na jarenlange trouwe dienst als huisarts en steun en toeverlaat van haar patiënten, gaf haar lichaam aan dat het nood had aan verandering. Ze werd geopereerd aan borstkanker en besloot met pijn in het hart het rustiger aan te doen. Ze zette haar job als arts stop. Maar de rust was slechts van korte duur. Niet enkel haar persoonlijke leven, ook de wereld stond op zijn kop. Corona woedde volop en de zoektocht naar een vaccin was nog niet voltooid. Het onderzoekscentrum ‘Anima’ van haar man Erik en oudste dochter Linde werd aangeschreven om 2 covid-studies te leiden in samenwerking met Johnson & Johnson. Hilde besloot dapper om de rust nog even uit te stellen en werkt nu mee als hoofdonderzoeker aan de studie. Haar ziekte en het virus brachten zo ongepland nieuwe energie in haar leven.

Proficiat met het Croontje! Hoe is het met je?

Momenteel gaat het goed en mag ik zeker niet klagen. Ik voel me nuttig in mijn functie als onderzoeker in het centrum en probeer op die manier mijn steentje bij te dragen om covid te verslaan. Het is wel druk, vandaag alleen al kregen we 300 nieuwe inschrijvingen en er komt ook heel wat media-aandacht bij kijken. Maar we krijgen veel positieve reacties en ik heb het gevoel dat ik mijn werk nu, meer dan vroeger als huisarts, kan loslaten wanneer ik thuis ben.

Je hebt een enorm intens jaar beleefd in 2020, hoe vat je dat zelf samen?

Toen Corona vorig jaar in alle hevigheid uitbrak – zeker in Alken – was het heel hectisch. Mijn dochter was zwanger en mijn man is een risicopatiënt door een niertransplantatie, ik wilde dus kost wat kost vermijden het virus thuis binnen te brengen. Het voelde vreemd om mijn vertrouwde patiënten als een bedreiging te moeten zien. Ik heb vanaf het begin een mondmasker gedragen, nog voor dat dat gangbaar was. Eind februari kreeg ik het nieuws dat ze iets gevonden hadden in mijn borst. Er werd een mammografie gedaan en men zag verdachte verkalkingen. Na een aantal extra onderzoeken, bleek het ernstig. Ik heb dat lang gerelativeerd, mezelf sterk gehouden en toegefluisterd ‘dat het allemaal wel meeviel’. Tot aan mijn operatie heb ik wel enkel nog telefonische consultaties gedaan als huisarts.

Eind maart ben ik geopereerd, daarna volgden 25 dagen van bestralingen en een anti-hormoonbehandeling. Na de operatie drong het besef pas volledig tot me door en heb ik het een tijd heel moeilijk gehad. Als huisarts heb je het gevoel dat jij de persoon bent die voor oplossingen zorgt, niet degene die ziek zal worden. Ik ben toen twee maal per week yoga en shi quong gaan doen in het Kapermolenpark in Hasselt bij Windy Orka. Soms met mijn dochters. Die momenten brachten rust. Na een sessie geloofde ik weer ‘het komt allemaal goed’.

Tegen het einde van mijn ziekteverlof nam de twijfel toe: “Zou ik herstarten als huisarts? Heb ik daarvoor nog voldoende energie?” Stilaan besefte ik dat het voor mezelf beter zou zijn om te durven stoppen. Maar dat was een hartverscheurende keuze. Ik voelde me schuldig naar mijn patiënten toe die op me rekenden, ik voelde me ook te jong om af te ronden. Maar ik zag die zware rol niet meer zitten. Uiteindelijk heb ik in de zomer – met de steun van mijn gezin – de knoop doorgehakt en besloten er een punt achter te zetten. Vlak daarna heb ik enorm veel lieve reacties en kaartjes gekregen van patiënten, dat deed deugd. Ook mijn collega’s namen het nieuws goed op en ik was blij dat ik het werk in bekwame handen kon achterlaten. Het kostte me een aantal maanden om te wennen en me weer goed in mijn vel te voelen. Je job is toch best wel een groot deel van je identiteit, het was moeilijk om daar afscheid van te nemen. Maar ik was ook blij, want ik was kersverse grootmoeder en keek er naar uit veel tijd door te brengen met mijn kleinkind. Voor het eerst moest er niets.

Maar… in september werd ons onderzoekscentrum Anima gevraagd om twee covidstudies op poten te zetten. Dat vroeg om heel wat organisatie. Ik voelde dat dit de juiste tussenstap voor me was en besloot als hoofdonderzoeker mee te werken aan de studies. Ook deze job is druk, maar het werk is afgebakend en er blijft meer ruimte over dan vroeger. Voor mezelf, voor mijn familie, voor mijn kleinkind.

Intussen ben ik dankbaar en heb ik het gevoel dat ‘het zo heeft moeten zijn’, zonder mijn operatie en corona had ik deze stappen nooit gezet.

Wat waren voor jou de lichtpuntjes van 2020?

Ik heb het afgelopen jaar enorm veel steun en liefde gekregen.  Mijn dochters hebben daar een grote rol in gespeeld. Zij hebben me aangetoond dat het ‘OK’ was, dat ik mocht stoppen en voor mijn gezondheid kiezen, dat ik niet enkel als arts, maar ook als vrouw, moeder en grootmoeder nog een hele mooie rol te vervullen had. Ook aan mijn vriendinnen heb ik veel gehad.

Kan je wat uitleg geven over de studie in het Anima Research Center?

We leiden bij Anima twee verschillende studies die oplossingen zoeken voor het coronavirus. De eerste studie is rond het corona-vaccin (de derde fase) in samenwerking met Johnson & Johnson, het farmaceutisch Amerikaans bedrijf. 1000 mensen van verschillende leeftijden en geslachten nemen deel aan het onderzoek. De helft krijgt effectief het vaccin toegediend, de andere helft krijgt een placebo. Alle deelnemers vullen dagelijks een vragenlijst in via een app. Op dit moment zijn er al 730 mensen ter plaatse geweest.

De tweede studie gebeurt met rechtstreekse toediening van antistoffen voor mensen die een hoog risico lopen op een COVID-infectie door hun medische achtergrond of beroep. Voor beide studies ben ik verantwoordelijk voor het includeren en opvolgen van patiënten.

Wat zijn de moeilijkheden van zo’n studie?

Zo’n studie werkt uiteraard placebo-gecontroleerd, maar als arts is je automatische reflex dat je alle mensen bescherming wil  bieden. Gelukkig is het voor veel mensen op dit moment de snelste weg naar een mogelijk vaccin, ze kunnen met hun deelname dus enkel ‘winnen’. Maar ik merk wel dat de studie ook onzekerheid en vragen teweegbrengt bij de deelnemers, die proberen we zo goed mogelijk weg te nemen en te beantwoorden.

Welke raad wil je meegeven aan de lezers van dit artikel?

Ik heb het afgelopen jaar geleerd dat de vraag “wat is belangrijk?” op een bepaald moment in je leven kan en zal opduiken. Het is dan essentieel dat je durft luisteren en stilstaan. Je hebt de neiging om toe te geven aan ‘de stem van de ander’ of aan bepaalde angsten , maar uiteindelijk is het je eigen gevoel waar je gehoor aan moet geven.

Waar kijk je naar uit?

Ik wil heel graag nog eens samen met mijn man, drie kinderen, hun partners en mijn kleinkind op vakantie gaan naar zee.

Tot slot… Ben je blij met dit Croontje en het verwenpakketje?

Het heeft me ontroerd en ik ben er ontzettend blij mee. Appreciatie krijgen voor wat je doet of wie je bent is het mooiste cadeau. Zeker van een dochter.

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.