Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Ontwortelde ouder

door VIVA-SVV

Zoon en ik dralen. In een stilzwijgend pact blijven we bij elkaar in de buurt hangen. We slaan de andere kinderen gade. Die schieten joelend weg van hun ouders zodra ze het scoutsterrein oplopen, als honden die uitgelaten een loopweide bestormen.

Zoon keert zich nog ‘ns naar mij: “Dag, mama.” Voor de vierde keer nu, slaat hij zijn armen rond mijn middel om afscheid te nemen, drukt zijn wang tegen mijn buik. Wanneer ik zijn schouders en hoofd omhels, slaat hij zijn ogen naar me op en geeft me een weemoedig glimlachje. Het is zondag.

Het is dat ons ritme als vanzelf even vertraagt, alsof we de minuten die we nog samen zijn, zo ver mogelijk willen uitrekken en opvullen tot ze barsten. In een poging ze te verdubbelen.

Zondag is wisseldag. Na de scouts komt de papa van Zoon hem halen en woont Zoon daar voor een week. Of omgekeerd. Dat kleurt zondag in een tint die met geen RGB, CMYK, RAL of Pantone te omschrijven valt. Zodra we opstaan, weten we het. We voelen het. De hele dag wordt gefilterd in het licht van die kleur. De radio blijft uit op zondagochtend. Ons huis wordt gehuld in zachtheid en stilte. Zonder dat we daar ooit een afspraak rond maakten, bouwen we een cocon waarin we alleen aandacht hebben voor elkaar. We eten croissants, we liggen samen op de zetel en ik lees hem voor uit een boek. Het is niet dat we daar per se bij stilstaan. Het is dat ons ritme als vanzelf even vertraagt, alsof we de minuten die we nog samen zijn, zo ver mogelijk willen uitrekken en opvullen tot ze barsten. In een poging ze te verdubbelen.

Maar nu is het moment van afscheid gekomen. Een leider roept dat het formatie is, ik krijg nog een snelle laatste knuffel, en weg is hij. Met zijn blonde lange haren achter hem aan wapperend rent hij druk taterend met een vriendje weg. Terug naar huis op de fiets, waait er een storm. De wind rukt aan mijn haren en het gemis nu al aan mijn hart. Twee kilometer verderop kom ik thuis in een huis dat vreemd stil aandoet. Geen beweging, geen leven. Daarnet was het er allemaal nog. De som van weggaan mét hem en een half uur later weer thuiskomen zónder hem, is altijd negatief. In de keuken staar ik naar de onopgeruimde borden van ons middagmaal, en huil.

Het gaat niet altijd zo, met tranen, maar het is wel altijd weer her-kalibreren. Wennen doet het nooit. De enige remedie, dat weet ik inmiddels, is nu niet te blijven zitten. Ik besluit te gaan sporten. Buiten raast nog steeds de storm. In het park versperren omgewaaide bomen her en der de weg en een gigantisch exemplaar ligt ontworteld in een speelplein. Dat is het, denk ik plots. Zo voel ik mij ook, zonder mijn kind in het huis waar ik woon: ontworteld.

Het cliché dat co-ouderschap the best of both worlds is, beukt nu met harde windstoten tegen me op.

Het cliché dat co-ouderschap the best of both worlds is, beukt nu met harde windstoten tegen me op. Ik begrijp het snakkend verlangen van iedere ouder naar een rustpunt af en toe, ongeacht de gezinssamenstelling. Ik begrijp net zo goed dat er weinig elegante oplossingen zijn voor kinderen van gescheiden ouders, en dat sommige ouders echt beter gescheiden dan samen zijn. Dat alles neemt niet weg dat zo’n uitspraak compleet tactloos en brutaal binnenkomt bij een ouder die wekelijks ontwortelt. Of toch bij deze ouder. Er is niks dat ik liever zou hebben, dan elke dag wakker worden met het gezicht van mijn kind boven het mijne. Ik wil zijn armpjes elke dag rond mijn nek. Ik wil elke dag zijn gebabbel vanuit de woonkamer horen. Zelfs wil ik iedere dag ruzie met hem maken over rondslingerend speelgoed, huiswerk of het avondeten. En dan heb ik het nog niet eens over die kinderen zelf, die tegen beter weten in altijd van één huis blijven dromen.

Dat mijn sociaal leven wellicht makkelijker te organiseren valt, wil ik best toegeven. Ik kan me de vrijheid permitteren om te nachtbraken tot 4 uur. En dat doe ik ook. Een geluk bij een ongeluk, heet dat. Die vrijheid is een meevaller, at best. The best of both worlds, is me een brug te ver. Ik ben bereid tot zowat elk offer, mocht ik daarmee mijn kind niet moeten missen. Zwijg me dus over dat beste van twee werelden. Geen enkele avond dansen of alle vrijheid ter wereld kan ooit opwegen tegen het gemis. Geen boom ter wereld die niet wil wortelen.

Inke Hutse

 

Inke is single mama en freelancer voor onder meer Charlie Magazine

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.