Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Allemaal naar de unief?

door Tinetje

Het begin van een nieuw tijdperk, de middelbare school. 6 jaar geleden ging hij naar het eerste studiejaar, toen ook een grote stap, maar nu begint het pas echt.

Het zijn 6 moeilijke jaren geweest. Naar school gaan was geen probleem, er blijven ook niet. Er presteren wel. Al vanaf de eerste woordjes had hij extra zorg nodig. Omdat hij het moeilijk had, kreeg hij als 'beloning' extra werkjes mee voor thuis.

Maar de interesse van onze jongen ligt niet bij boeken, wel bij sport en ondertussen ook bij gamen. We hebben intensief logopedie gevolgd (gelukkig hoefden wij hier geen boterham minder om te eten, maar ik weet niet of dit voor iedereen zo is). Hij is getest door het CLB (gelukkig gewoon gebrek aan concentratie en interesse). Thuis heb ik alles geprobeerd: straffen, belonen, roepen, negeren, loslaten, vasthouden ...

Extra shiften 

Ja je leest het goed: IK. "Mama moet mij helpen", zei hij tegen papa, bompi en mémé. Dus na het werk begonnen de volgende shiften: huiswerk zoon, huiswerk dochter (want ook zij wilde enkel met mama werken) en het huishouden.

Op bepaalde avonden was ik gewoon moe en deden we niks. Dan nam ik me voor: morgen werken we wel wat extra! Of in het weekend. Of in de vakantie. Maar soms kwam die dag er maar niet.

Keer op keer kreeg ik de vraag wat hij in het middelbaar ging kiezen. "Sport", zei ik dan. En dan volgde steevast de opmerking dat daar toch geen toekomst in zit.

En soms speelde ik vals, ik geef het toe: op de huiswerkblaadjes schreef ik hoeveel pagina's ze wel niet hadden gelezen, hoeveel sommen ze wel niet hadden gemaakt, hoe vaak we de tafels hadden geoefend …

Op de voetbal begrijpen ze niet dat hij soms niet kan komen wegens school. Als ik zeg dat hij het moeilijk heeft dan kijken ze of wij buitenaards zijn. Op Facebook zie je van al je 'vrienden' de ene lofbetuiging na de andere aan hun kroost, uiteraard met vermelding van de uitmuntende punten. Op het rapport staan zijn punten naast het gemiddelde, niet echt motiverend als elk punt er ver onder bengelt.

Iedereen nodig

Keer op keer kreeg ik de vraag wat hij in het middelbaar ging kiezen. "Sport", zei ik dan. En dan volgde steevast de opmerking dat daar toch geen toekomst in zit.

Ik zie geen toekomst in een richting die hem niet interesseert. Als hij zich elke dag naar school moet slepen en door zijn huiswerk moet worstelen, dan houden we dit geen van beiden vol en dan haalt hij misschien nooit een diploma, van welk niveau dan ook. Er is nog een leven buiten school ook of zie ik dat verkeerd?

Natuurlijk is school belangrijk, maar we hoeven niet allemaal dokter of advocaat te worden. Of zelfs verpleger of boekhouder. Misschien wordt hij wel loodgieter of elektricien. Of gaat hij bij het leger of de brandweer. Of gaat hij aan de band staan in een fabriek. We hebben iedereen nodig in onze maatschappij. Wie weet gaat hij later wel de loodgieterij doen in het nieuwe huis van de universitair. Of een brand blussen bij de 'bachelor'.

Ook wij zijn trots!

Middelbaar hij komt eraan. Niet met de beste punten, maar we hebben alvast bijgewerkt in de vakantie!

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.