Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Borstvoeding of niet?

door Marjan Coddé

Het is een van die standaardvragen wanneer je zegt dat je zwanger bent. “Ga je borstvoeding geven of niet?” Ik antwoordde altijd dat ik het zeker zou doen. Gratis en beter, toch?

Een paar maanden later werd ons eerste kindje geboren: Bart, 52 cm, 4 kilo en een honger om u tegen te zeggen. Nog helemaal overmand door emoties krijg je een klein mensje op je buik gelegd, klaar om zijn honger te stillen bij de door de natuur geleverde fabriek.

Defectje, dus borstvoeding was moeilijk 

Bleek dat die fabriek een klein defectje had. Mijn tepels waren ingetrokken.

Ingewatte?

In-ge-trokken. De tepel die normaal naar buiten steekt, was lekker gezellig op zowat dezelfde hoogte gekomen als mijn tepelhof. De oplossing: een tepelhoedje. Een rond siliconen tepelvormig ding dat ervoor zorgt dat je baby lekker kan sabbelen, de druk onrechtstreeks wordt uitgevoerd en de melk kan toestromen. Die eerste paar druppels supermelk blijven dan natuurlijk lekker plakken in het tepelhoedjes-limbo tussen borst en baby.

De dagen daarop evolueerde het tepelhoedje naar een afkolfmachine omdat Bart maar bleef in slaap vallen tijdens het drinken, ondanks natte doekjes en andere vroedvrouw-trucjes. Op dat moment voelde ik me echt een koe op de boerderij.

Op de laatste dag in het ziekenhuis was het afwachten of we naar huis mochten, want zo een baby van 4 kilo, valt serieus af als hij niet voldoende drinkt. Gelukkig bleef zijn gewicht stabiel en mochten we naar huis.

Blijven proberen

Zodra we thuis waren probeerden we verder met een afkolfmachine. Het duurde een half uur om af te kolven en bijna evenlang om te voeden. Dus net geen uur bezig voor het hele ritueel. Bart was zo hongerig dat hij graag iedere 2 uur een hapje wilde, je kan zelf bedenken hoeveel slaap je dan nog krijgt.

Ik wilde niet opgeven want je wilt je kind ‘het beste van de natuur’ toch niet ontnemen? Ondertussen mijn moeder aan de telefoon: “Bij mij ging dat vanzelf?” Erg bemoedigend ...

Mijn man wilde dolgraag helpen, maar kon niet veel doen.

Bart zoop zijn eerste kunstmelkflesje leeg en was voldaan. Ik sliep beter en was een betere mama. Met kunstvoeding, maar zonder frustraties en slaaptekort. 

Genoeg!

Op een avond ben ik in slaap gevallen terwijl ik borstvoeding gaf. Een uur later werd ik wakker met zware voeten en een baby die in mijn handen sliep op een kussen. Paniek. Wat had er kunnen gebeuren als Bart van mijn knieën was gerold. 

Ik had er genoeg van en stuurde mijn man naar de apotheker om een bus melkpoeder te gaan halen. Daarna heb ik helemaal overstuur de helpdesk van Nutrilon gebeld. Die onbekende mevrouw aan de andere kant van de lijn was de engel die ik nodig had. Ze gaf me advies om de eerste voeding ‘s morgens zo lang mogelijk te behouden, omdat dat de meest voedzame was. Ze stelde me gerust en zei wat ik moest horen. Dat het niet mijn schuld was.

Het heeft een tijdje geduurd voor ik dat zelf geloofde. Zeker door de reacties van familie als ze hoorden dat ik het borstvoeding geven had opgegeven. Want dat is hoe het voelt, als opgeven.

Bart zoop zijn eerste kunstmelkflesje leeg en was voldaan. Ik sliep beter en was een betere mama. Met kunstvoeding, maar zonder frustraties en slaaptekort. 

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.