Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

De eenzaamheid van het prille moederschap

door Juno

Velen hadden me gewaarschuwd dat het zwaar zou zijn, dat alleenstaande moederschap. Ik was er wel wat bang voor natuurlijk, maar ik bedacht me dan met enige fierheid dat ik al jaren toch heel goed alleen mijn plan kon trekken. Een voltijdse job waar ik veel voldoening uit haalde, een eigen woonst, een ruime vriendenkring, een zeer rijk gevuld sociaal leven … genoeg buffers om dit aan te kunnen. Dacht ik.

Na een fijne bevalling (dat is al heel wat!) en een heel wat minder fijne doortocht van 2,5 dagen op de kraamafdeling, werd ik thuis gedropt. Het was een prachtige lentedag. Daar stond ik dan met mijn kersverse dochter.

De eerste kleertjes die ik voordien meermaals had vastgenomen en weer had opgeplooid, me inbeeldend hoe mijn kind erin zou uitzien, werden nu met de nodige onhandigheid aan gedaan. De borstvoeding verliep zeer stroef. Mijn anatomie leek er niet voor gemaakt en ik vond het, op zijn zachtst uitgedrukt, allesbehalve een aangenaam gevoel. Mijn borsten waren ineens niet meer van mij en dat vond ik vreselijk. Het voeden werd een vicieuze cirkel: Gloria dronk te weinig, verzwakte, en dronk daardoor te weinig omdat ze zoveel sliep. Ik keek erg uit naar de dagelijkse passages van de vroedvrouw die, naast het doorgeven van kennis en tips, ook gigantisch goed kon supporteren (“je doet dat goed!”). Ik keek uit naar de wekelijkse komst van de kraamhulp die heerlijke maaltijden kookte. Ik keek ook uit naar het kraambezoek, voor de compagnie en de kraamkost (beste babycadeau ooit!!).

Toen die allemaal de deur uit waren, viel de eenzaamheid als een zwaar deken over me heen. Hoe kon dat nu? Ik woonde al zoveel jaren alleen en voelde me zelden eenzaam, en nu we met 2 waren… . Zoals vele baby’s had Gloria een dagelijks huiluurtje op de avond waar ik in het begin zat mee te grienen (dankjewell hoor, hormonen!).

Ook de eerste nachten waren loodzwaar. Ze huilde en ik wist niet hoe ik haar moest troosten of wat ik haar moest geven. Niemand bij me om even mee te denken of over te nemen. Het leek alsof dat kleine hoopje mens de hele wereld op haar schouders droeg met haar onbedaarlijk gehuil. Hey Jude, don’t make it bad … don’t carry the world upon your shoulders, zong ik haar met bibberende stem zachtjes toe. Wie droeg eigenlijk de wereld op haar schouders?

Gaandeweg is dat natuurlijk allemaal verbeterd. Ik leerde haar en haar noden beter kennen. Ik haalde na enkele dagen een slaapnest, een kolf, poedermelk én een fopspeen in huis. Mijn hormonen bedaarden. Ik boekte kleine overwinningen en kreeg daardoor wat meer zelfvertrouwen in het moederschap.

Die periode ligt nu net 2 jaar achter me en al het gewicht lijkt helemaal afgegleden te zijn van Gloria’s schouders. Ik vraag me soms af hoe die eerste weken bij een tweede kind zouden lopen, maar dat is een avontuur dat ik niet meer aanga. 

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.