Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Verzuchting en erkenning

door Karen

Soms vraag ik me af of ik overdrijf, als ik vertel hoe inventief je moet zijn om op een vrije dag 2 kindjes een hele dag bezig te houden.

Soms lijkt het alsof ik alleen de negatieve dingen onthoud, wanneer ik op het einde van de dag alleen maar kan vertellen hoe veel onderbroeken mijn dochter heeft volgeplast en hoeveel scheppen eten mijn zoon op de grond heeft gekletst.

Soms voel ik me onbekwaam, als ik merk dat de kinderen helemaal niet naar me luisteren en gewoon hun eigen zin doen.

Soms vraag ik me af wat ik verkeerd doe, als mijn kinderen tegen mij brullen terwijl ik gewoon hun tanden wil poetsen.

Soms voel ik me schuldig, omdat ik ’s avonds geen zin meer heb om (opnieuw uit hetzelfde boek!) voor te lezen.

Soms vraag ik me af of ik te veel sakker, als ik zeg dat ik eens geen zin heb om nú al voorbereidingen te treffen voor het uitstapje van morgen.

Soms durf ik niet uit te spreken dat ik uitkijk naar de avond, wanneer ze allebei in bed liggen en ik gewoon even kan zitten en de krant lezen.

Soms voel ik me een zeur, als ik nog maar eens zeg dat ik moe ben nadat ik een hele dag achter de kinderen heb gehold.

Gelukkig krijg ik af en toe wat bevestiging. Al moet ik daarvoor soms tussen de lijnen lezen.
Wanneer mijn schoonmoeder tegen mijn dochter zegt dat ze genoeg speelgoed heeft en dat ze nu toch wel even alleen kan spelen, bijvoorbeeld. Of wanneer mijn man ook eens vloekt en zegt dat hij het volledig gehad heeft met de grillen van onze kindjes. Of wanneer mijn moeder na een dagje opvang toegeeft dat alles goed gaat zolang je aandacht integraal naar de kinderen gaat. Of wanneer ik hoor dat ook mijn collega’s moeten vechten voor wat me-time.
Het is gewoonweg niet altijd even gemakkelijk. Maar met wat erkenning nu en dan, wordt het gelukkig allemaal meteen weer wat makkelijker!

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.