Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Corona en mijn ex

door Norea

13 maart 2020, de verjaardag van mijn jongste zoon. De eerste coronamaatregelen druppelden binnen. Al snel werd het ons duidelijk dat dit een heel atypische verjaardag en tijd zou worden.

De jongens hun vader en ik zijn al een hele tijd uit elkaar. Het ene moment ging dit goed, het andere moment stonden we weer als 2 kemphanen tegenover elkaar. Maar steeds bleven we in dialoog gaan over en voor onze zonen.

Na die 13de maart, beseften we heel goed dat onze wereld wel eens heel erg zou kunnen verkleinen en dat we beiden thuis zouden moeten werken met kinderen. Extra belangrijk om een goed team te zijn dus!

We spraken af dat wat er ook zou zijn, we ons uiterste best zouden doen om deze periode met ons vier door te komen, samen voor de jongens te zorgen en niet nog meer stress te veroorzaken dan er al was in die hele aardverschuiving.

Beiden hebben we geen nieuwe partner. We wonen vlak bij elkaar en dus zorgden we om de beurt een dag voor de kinderen en kookten de ouder alleen voor de rest. We wandelden veel en vaak samen en begonnen automatisch ook weer meer te spreken met elkaar en niet over iets zoals de laatste jaren steeds het geval was. Irritaties lieten we wonder boven wonder snel van ons afglijden en altijd was er die focus op de jongens.

Op een avond zaten we met ons allen rond een vuurtje en mijn ex maakte een van zijn flauwe grappen. Ik moest ontzettend hard schateren, tot onze jongste plots zei: “Mama en papa waarom zijn jullie geen koppel meer? Jullie praten altijd over alles, jullie lachen met elkaar en jullie zijn altijd heel vrolijk als we gewandeld hebben.” Even werd het stil aan dat vuur en ik zag mijn ex net als ik nadenken. Antwoorden kwamen er die avond niet, maar bij het afscheid zag ik dat hij voor het eerst in jaren anders naar me keek.

Die nacht kon ik de slaap niet vatten. Waarom hadden we ook weer beslist uit elkaar te gaan? Er was geen ander in het spel, er waren geen onoverkomelijke zaken … Wel was er heel veel verdriet. Verdriet dat net als corona compleet onverwacht op ons pad was gekomen en ons van buitenaf was aangedaan. Verdriet waar we beiden compleet anders op reageerden. Ieder leefde in zijn eigen wereld en spreken met elkaar werd spreken over mekaar. De toon werd bitsig en verwijtend. Van altijd tegen elkaar in slaap vallen gingen we naar ieder in een ander bed slapen. De verwijdering kon niet groter zijn tot ik op een dag besliste dat het genoeg was en vertrok. Veilig naar een eigen huisje waar ik ten minste het verdriet en de onmacht van die ander niet meer moest aanschouwen.

En toen kwam er corona en ineens was er daar het oude spreken, het samen lachen, het samen koken en wandelen zonder woorden, de knipogen van verstandhouding. De liefde die er ondanks alles toch nog was.

Ik ben dankbaar voor wat ons werd getoond. Hoe het nu verder moet, weten we beiden niet. We genieten gewoon zonder te veel woorden van het warme samenzijn aan onze kampvuurtjes.

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.