Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Fijnproever

door Karen

Véél vlees en véél vis

Onze dochter is een carnivoor. Als we haar niet tegen houden, zou ze een heel kippenhok aan ‘vleesjes’ naar binnen spelen. Vis hoort voor haar ook onder vlees thuis. Een bakje garnalen of een moot zure haring, ze lust het allemaal. Ook een spiegelei op zondagochtend - gebakken door papa - weet ze wel te appreciëren. En zodra het allemaal op is, vraagt ze gegarandeerd om ‘nog’.

Heerlijk, toch? Nog maar een kleuter en nu al een fijnproever!

Geen brood

Maar toch is er 1 ding dat we haar niet moeten voorschotelen. Brood.
Geen wit, geen licht- of geen donkerbruin brood. Ook geen sandwiches, beschuiten of suikerbrood. Niets.
Haar jongere broer eet het nochtans sinds kort wél. En met smaak. We geloofden in ‘zien eten, doet eten’ en hadden gehoopt dat dit dé trigger zou zijn voor haar. Dat de broeder-zuster-jaloezie dit keer eens in ons voordeel zou werken. Maar het tegendeel blijkt waar te zijn. Ze scheurt haar boterham in kleine stukjes - zodat hij zich niet zou verslikken - en voedert die daarna aan haar broertje. Hij krijgt amper de tijd om te slikken … Als zij maar van die boterham af is.

Slechte gewoontes

Dus ja, een fijnproever is ze wel, maar mee-eten van tafel zit er nog niet in. En geloof me: we hebben alle trucjes al geprobeerd. We zijn zelfs zo ver dat we het gewoon moe zijn om er nog over na te denken. Daarom krijgt ze tegenwoordig wel vaker een extra plakje vlees toegestopt, in de hoop dat ze zo toch voldoende energie opdoet om de (school)dag aan te kunnen. Ik besef maar al te goed dat we op die manier de foute gewoontes alleen maar voeden, maar wanneer zelfs met een fijnproever proeven niet meer fijn is, dan breekt nood soms wet …

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.