Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

En hoe zit het met jouw kookpunt?

door Adinda

Je kent het ongetwijfeld. Dat moment waarop er stoom uit je oren komt. Waarop je je kinderachtiger gedraagt dan je eigen kind. Waarop je de alleenheerschappij opeist van ongecontroleerde emoties en een goede portie drama.

Welja. Dat. In je rol als ouder.

Prikkels

Mijn kookpunt wordt makkelijker bereikt tijdens de avondspits. Op het moment waarop elk lid van het gezin moe en al dan niet voldaan in een veilige haven kan landen om de prikkels van de dag te verwerken. We kunnen dat helaas niet alle 4 op hetzelfde moment of op onze eigen manier doen.

Voor mij is het evident dat de kinderen zich eerst moeten kunnen uiten, ontladen indien nodig en daarna een momentje rust vinden.
Dat botst dan soms. Want ontladen betekent voor een kleuter al eens de confrontatie opzoeken met een ander gezinslid zodat zijn emoties een weg naar buiten kunnen vinden.
Boel zoeken is dus eigenlijk een vorm van emotieregulatie.

Nergens beter dan thuis

Bij wie kan je beter wenen, roepen en tieren dan bij je eigen ouders of de context van een thuis bij de mensen bij wie je je veilig voelt?

Ik vind het beter dat mijn kind thuis kan ontploffen i.p.v. op school. Zonder oordeel. Zonder voorwaarden. Zonder pottenkijkers. Zo mag het hier bij ons compleet over de rooie gaan, zelfs door de stomste bagatel. (Dit fenomeen wordt ook wel broken biscuit syndrome genoemd.)

Ontploffing

Ik heb doorgaans veel geduld met mijn kinderen. Ook op de momenten waarop ze mij danig op de proef stellen. Ik leg graag uit, probeer de zaken vanuit hun standpunt te zien en heb oog voor de behoeftes en noden achter het al dan niet vervelende gedrag dat ze soms stellen. Als ik zelf mijn prikkelverwerking uitstel tot na kinderbedtijd en nog genoeg energie heb om met liefde en begrip op mijn kind toe te stappen, dan lukt het mij wel om mijn kookpuntmoment af te wenden.

Een goede slaapkwaliteit en voldoende draagkracht zijn voor mij essentieel.

Als dat ontbreekt lukt het mij veel minder goed om geduldig te zijn. Dan moet ik stevig op mijn lippen bijten, mijn tong omdraaien, eens diep ademhalen of tot 10 tellen voor ik reageer. Allemaal strategieën om niet tot ontploffing te komen.

En áls dat gebeurt, – oh, boy – dan is het kot te klein. Het emotievat loopt over. Dan durf ik al eens te brullen tegen de kinderen en kan het mij geen fluit schelen hoe ik overkom of hoe zij zich voelen. Helemaal oké.

Want iedereen heeft recht op zijn eigen broken biscuit. Ook ik.

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.