Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Taboe: help, mijn kind is een ...

door Karla

Wat als je niet blij bent met het geslacht van je baby? Geslachtsteleurstelling of gender disappointment, komt wel vaker voor en zorgt voor schaamte en schuldgevoelens bij de ouders.

“Ach, als het maar gezond is” of “Wees blij dat je überhaupt kinderen kan krijgen” … Het zijn opmerkingen die ouders wel eens te horen krijgen als ze durven zeggen dat ze misschien liever een baby van het ander geslacht hadden gekregen. Op sociale media zijn de reacties vaak echt grof. Zulke mensen zouden geen kinderen mogen krijgen, stelletje idioten, egoïsten … Achter het scherm kennen mensen geen grenzen.

Maar geslachtsteleurstelling is soms het gevolg van een (traumatische) gebeurtenis in het eigen leven. Vrouwen die misbruikt zijn, hebben vaak liever een jongen. De angst dat een dochter hetzelfde zou meemaken is te groot. Of vrouwen die een slechte of totaal geen band hebben met hun moeder willen net graag wél een dochter om het anders te doen, om goed te maken wat ze zelf niet hadden.

Ook mannen hebben soms een voorkeur. Ludovic (52) wilde enkel dochters. Hij is zachtaardig en introvert en vond de jongens op school druk, hard en gemeen. Hij was dan ook heel blij dat zijn dochterwens in vervulling ging en geeft grif toe dat de teleurstelling immens was geweest, moest hij een zoon op de wereld gezet hebben. Pas toen hij pluspapa werd van jongens, heeft hij zijn beeld bijgesteld.

Vaak is de teleurstelling snel voorbij en bijna over bij het verlaten van de dokterspraktijk, soms is het (mede-)oorzaak van een postnatale depressie. Na de geboorte van een kind wint de liefde het meestal van het verdriet. Toch kan het verdriet voor het gemis van wat niet is perfect naast het geluk voor het nieuwe kindje dat wel is, bestaan.

Dat de schaamte groot is, mocht ik zelf ondervinden. Het was niet gemakkelijk om mensen te vinden die openlijk wilden getuigen over dit onderwerp. Meer nog, ik voelde zelf schroom om mensen uit mijn eigen vriendenkring aan te spreken, zelfs degenen waarvan ik zeker wist dat ze teleurgesteld waren over het geslacht van hun kind. Uiteindelijk vond ik 2 vrouwen en een man die wilden getuigen maar enkel onder een schuilnaam. Het taboe blijft een taboe.

Evi (35)

“Toen de gynaecoloog me vertelde dat ik zwanger was van een jongen, moest ik echt op mijn lip bijten om niet te wenen. Ik had al een jongen, mijn partner wilde maar 2 kinderen, dus een dochter krijgen zat er niet meer in.” “Onderweg naar huis liep ik een vriendin tegen het lijf die vroeg hoe het met me ging. Ik ben onmiddellijk hartverscheurend beginnen wenen en met horten en stoten verteld dat ik wéér een jongen kreeg en ik zo graag een meisje wilde.” “Zij heeft heel goed gereageerd op mijn verhaal en veroordeelde me niet. We zijn intussen 4 jaar later, maar telkens ik haar zie, schaam ik me nog. Misschien denk ze wel dat ik mijn zoon niet graag zie …”

Laure (42)

“Ik wilde echt geen dochters. Echt niet. Ik heb een typisch mannelijk beroep en ik lever nog elke dag een strijd om stand te houden in een hoofdzakelijk mannelijke omgeving.”

“Al van jongs af aan vond ik dat jongens boeiendere dingen deden en het gemakkelijker hadden. In de jeugdbeweging deden zij coole avonturentochten terwijl wij dansjes mochten doen. Jongens mochten vuil worden, wij moesten vooral mooi zijn. Jongens mochten later uitgaan, reden op brommers en waren onafhankelijk, wij moesten vooral voorzichtig zijn.”

“Voor mijn kind wilde ik een onafhankelijk leven vol boeiende avonturen. Natuurlijk kreeg uitgerekend ik een dochter. De teleurstelling was erg groot maar ik durfde tegen niemand te vertellen wat ik voelde. Na de bevalling kreeg ik een postnatale depressie. Ik was zo bang dat ik mijn teleurstelling had overgedragen op mijn ongeboren kind. En zo niet, zou ik haar wel echt graag kunnen zien? De angsten waren zo groot dat ik niet meer kon praten en alleen maar huilde.”

“Met behulp van een goede therapeut en de steun van mijn lieve partner, ben ik eruit geraakt. Ik durfde benoemen wat ik voelde en vond vertrouwen in mezelf als moeder. Natuurlijk zie ik mijn dochter graag, natuurlijk had ik graag een jongen gekregen maar die 2 gevoelens staan naast elkaar en dat is helemaal goed.”

Geslacht zelf kiezen? Een kleine speurtocht op het internet maakt duidelijk dat veel mensen stiekem toch een voorkeur hebben. Slimme bedrijven spelen hier op in en proberen je portefeuille lichter te maken. Gekke diëten, kruidendrankjes of de manier waarop en wanneer je seks hebt zouden invloed hebben op het geslacht van je toekomstige baby. Denk eraan: wetenschappelijk onderzoek is niet hetzelfde als wetenschappelijk bewezen!

Echt kiezen kan alleen met een IVF-behandeling met embryoscreening. In België is deze techniek alleen toegestaan bij een ernstige geslachtsgebonden genetische aandoening. Zonder genetische indicatie geldt dit verbod in de meeste Europese landen. In de Verenigde Staten of dichter bij huis in Cyprus, is IVF met embryoscreening zonder medische noodzaak wel toegestaan. Er reizen ieder jaar dan ook best wat Europeanen de wereld rond om hun gezinsdroom te realiseren. Een voorwaarde: een goedgevulde portefeuille.

In Japan ontwikkelden onderzoekers een methode waarbij vóór de bevruchting het geslacht wordt bepaald. Vrouwelijke eicellen bevatten enkel een X-chromosoom, het sperma van een man bestaat zowel uit X- als Y-chromosomen. Een zaadcel met een X-chromosoom leidt tot de geboorte van een meisje, een Y-chromosoom tot een jongetje. Door de zaadcellen van elkaar te scheiden, geven deze onderzoekers een garantie van 90 % op een jongen en 80 % op een meisje. Let wel, deze testen gebeurden tot nog toe enkel op muizen en runderen.

 

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.