Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Het zwarte gat

door Norea

Ik lag in mijn bed wat naar mijn plafond te staren. De film van de avond had een diepe indruk nagelaten. Beautiful boy: een waar gebeurd verhaal van een vader en zijn getalenteerde tienerzoon die aan de drugs verslaafd raakt. Een film over een prachtige vader-zoon band en over hoe je soms moet loslaten en over hoe zwarte gaten door iedereen anders opgevuld worden.

Ik denk na over de vele malen dat ik mijn zonen bij hun papa heb afgezet. Soms staan ze te springen om te gaan en soms moet ik ze, bij wijze van spreken, door de deur duwen. Hoewel het iedere keer goed verloopt, vertrek ik nog altijd met een bang hart. We hebben een systeem waarbij ze wisselend van dag op dag bij de andere ouder zijn, omdat we vlak bij elkaar wonen en zo zien ze ons elke dag allebei. Alleen in het weekend zitten er soms 2 dagen tussen. Gaat dat gevoel ooit over? Ga ik ze ooit kunnen afzetten, zonder elke keer mijn eigen pijn te voelen? Is dit steeds wederkerende korte afscheid ook voor hun een deeltje van hun verdriet en zwarte gat?

Verslaafd

Wat zou ik doen als één van mijn jongens verslaafd werd? Zou ik kunnen loslaten om een beetje zelf te kunnen leven, zoals de vader in de film uiteindelijk doet? Ik pieker me suf en geraak niet slaap.

Ik sta met een zwaar hoofd en zwaar gemoed op. Dat mijn kinderen er vaak niet zijn, zal nooit helemaal ok voelen. Ja ik heb er mee voor gekozen om uit elkaar te gaan, maar dat is niet waar je voor kiest als je aan kinderen begint. Zo had ik het me nooit voorgesteld en die pijn, ook al zijn we nu 10 jaar verder, blijft. Ik voel me nog steeds gefaald in iets waarvan ik zo hard gehoopt had dat ik erin zou slagen.

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.