Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Interview met Lara Taveirne

door VIVA-SVV

'Goed' is 'goed genoeg'. De bekroonde Brugse schrijfster en regisseur staat als mama van 2 kinderen 100% achter dit idee en vertelt ons wat 'goed genoeg ouderschap' voor haar betekent.

Lara, waarom wilde jij jou engageren voor dit project? 

Toen mijn kinderen Samuel (9) en Dolores (7) geboren werden, wilde ik net als mijn eigen moeder voltijds moederen. Ik denk dat ik geloofde in een soort perfect moederschap. Maar het huismoederschap viel me zwaarder dan ik had kunnen denken. De eenzaamheid vooral. Maar ook de beperkte bewegingsmogelijkheden die je hebt binnen de moederrol. Ik wilde nog zoveel meer zijn dan alleen maar moeder, want klinkt als iemand die heel erg moe is, wat op dat moment ook klopte. Verder had ik ook het gevoel dat ik een rem op mijn ambitie moest zetten. Op een bepaald moment heb ik me voorgenomen: ik zal dit gevoel niet meer verzwijgen, maar ik zal er eerlijk over zijn. Ik heb veel gezichten zien opklaren door die oprechte biecht. Want voor niemand is het opvoeden een evidentie. 

Waarom spreekt de boodschap ‘Jij bent goed genoeg’ jou aan? 

We verliezen als ouder zoveel energie door te denken dat we het niet goed doen. Dat anderen allemaal minstens beter zijn. Geboren moeders en vaders bestaan niet. We modderen allemaal maar wat aan. 

Zolang we met liefde ploeteren, komt alles goed. 

Zijn er zaken die jij als mama graag op voorhand geweten had? 

JA! Vele uren algebra en chemie had ik willen inruilen voor een paar echte levenslessen. Hoe ziet een bevalling eruit, hoe breng je een slaapritme aan bij een kindje, hoe ga je om met een krijsende peuter in de supermarkt.

Toen ik zwanger was, reageerde iedereen euforisch, behalve mijn schoonmoeder. Zij zei: 'Je weet niet waar je aan begint, kind.' Ik was woest op haar. Maar ik heb haar achteraf gelijk gegeven. Ik had inderdaad geen idee. 

Het ouderschap is geen roze wolk. Wat was voor jou in het bijzonder een ontnuchtering? 

Voor mij was de eenzaamheid het zwaarst. Ik heb zoveel intense vriendschappen en liefdes gehad in mijn jeugdjaren, maar al die mensen leken verdwenen toen ik kinderen kreeg. Ik had eerder verwacht dat mijn kinderen te pas en te onpas opgehaald zouden worden, dat er op beurt iemand op zou staan ’s nachts.  

Je bent schrijfster, regisseur, en je hebt 2 jonge kinderen. Hoe krijg jij dit gecombineerd? 

Het is moeilijk, maar tegelijk hou ik van de soep die ontstaat wanneer verschillende dingen door elkaar lopen. Zinnen neerkrabbelen op een kassabon, een kind wiegen terwijl je op de wc zit. Verder houdt het moederen me met mijn voeten op de grond. Anders dreig ik mezelf te verliezen in mijn verbeelding. 

Als ik een uur ongestoord kan lezen, dan kan ik weer. Dan heb ik als mama weer zuurstof.

Hoe ga jij samen met je partner voor ‘goed genoeg’? Hoe blijven jullie de band als partners warm houden, naast het mama- en papa zijn? Hoe verdelen jullie huishoudelijke taken? 

Mijn man  is een meester in was ophangen, vaatwasmachines vullen en mijn zorgen relativeren. Ook zorgt hij minstens zo vaak voor de kinderen als ik. 

Laatst las ik een interview van Lieve Blancquaert waarin ze zei dat vrouwen vaker voor goeie vaders zouden moeten kiezen. Ik ben het daar mee eens. 

‘It takes a village to raise a child’, zo luidt het van oorsprong Afrikaans gezegde. Hoe ervaar jij dit als mama? Vraag jij hulp? Word jou hulp aangeboden? 

Dat geloof ik heel sterk en ik denk dat ik dat het meest heb gemist tijdens de eerste jaren. Ik herinner me nog heel goed dat ik zat voor te lezen aan mijn kinderen. Een verhaaltje van Annie M.G. Schmidt. Jip en Janneke zitten op de stoep en de schillenman rijdt voorbij. Hij zegt: kom, kinderen, spring maar achterop mijn kar, dan mogen jullie mee op ronde. Hoe vreemd het nu ook klinkt, bij dat verhaaltje barstte ik in tranen uit. Zo’n schillenman was wat ik miste, iemand die zonder gedoe de kinderen even overnam.

Echt alleen zijn dat noemen ze ‘moederziel alleen’. In die periode begreep ik dat heel goed. 

Hoe blijf jij groen licht geven aan je eigen dromen? 

Ik heb gemerkt dat mijn kinderen trots zijn als ik met een nieuw boek kom of aangesproken word over mijn boeken. Dat heeft het schuldgevoel verkleind. 

Verder zijn dromen niet zoiets waar je voor kiest, het is een soort gekte die zich opdringt en waar weinig verzet tegen bestaat. 

Organiseer jij ook een ‘goed genoeg-avond’ bij jou thuis? 
Herken jij je in het verhaal van Lara? Zin om met enkele ouders een heerlijk eerlijke avond te organiseren over ouderschap bij jou thuis? Naar het voorbeeld van de tupperware-parties, organiseert VIVA-SVV ‘goed genoeg’ avonden bij ouders thuis. We doen dit aan de hand van een tof gespreksspel met herkenbare verhalen van andere ouders.
Geef het secretariaat van VIVA-SVV een seintje als jij met vriendinnen zo’n avond wil organiseren: viva.wvl@bondmoyson.be of 050 44 79 42.

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.