Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

‘IVF Poor Responder’: wat doet dit ‘label’ met jou?

door Viki

Doorheen mijn IVF-traject kreeg ik het etiket ‘poor responder’. Die term verwijst naar het aantal follikels (of eicelblaasjes) dat iemand ‘produceert’ na het toedienen van hormonale medicatie. Je voelt hem al komen: bij een ‘poor responder’ zijn dat er niet zo gek veel.

Bij elke IVF-behandeling spoot ik volhardend FSH, in een ‘huidplooi’ in mijn buik. (‘Huidplooi’ is hier een eufemisme dat refereert naar ‘buikvet’ trouwens.) FSH is Follikel Stimulerend Hormoon. Bedoeling was dat ik de groei van véél Follikels Stimuleerde, via het toedienen van een wéinig van het Hormoon. In werkelijkheid was het echter zo dat ik de groei van (heel) weinig Follikels Stimuleerde, via het toedienen van (heel) véél van het Hormoon. En dus was het duidelijk: ik was een  ‘poor responder’…

Na een dikke week FSH spuiten, begonnen de follikelmetingen. Via een echo gebeurde dan een telling van hoeveel follikels er groeiden en hoe groot ze waren. Of – in het geval van een ‘poor responder’ zoals ik- niét groeiden. Of te traag groeiden. Of stopten met groeien. Of met een totaal verschillende snelheid groeiden.

Op het echoscherm ziet men bij een follikelmeting in het beste geval iets wat lijkt op een grote hoop  pingpongballen. In het slechtste geval ziet men  een paar onooglijke knikkers. Meestal voltrok zich bij mij het 2e scenario. Hooguit hier en daar een knikker. Bijna geen pingpongballen. En dus waren de follikelmetingen hemeltergend frustrerende ervaringen. Echt overweldigend vrolijk wandelde ik vervolgens  niet buiten bij mijn gyn. Het worstcasescenario bestond erin dat ik bij het buitenwandelen op de koop toe een zwangere vrouw kruiste. In haar buik groeide een baby, in mijn buik groeide amper een follikel. Een groot gevoel van onrechtvaardigheid en minderwaardigheid en een waar pesthumeur overvielen mij dan. Weeral.

Een mokerslag op mijn zelfbeeld, en ongetwijfeld op het zelfbeeld van zoveel andere 'poor responders'.

‘Poor responder’…. Klinkt als …. ‘Onvoldoende’ …. ‘Ondermaats’ . … ‘L-o-s-e-r’ …. Een mokerslag op mijn zelfbeeld, en ongetwijfeld op het zelfbeeld van zoveel andere ‘poor responders’. Ons zelfbeeld, dat sowieso al rake klappen moet incasseren tijdens een fertiliteitstraject. Een bron van negatieve connotaties en stress. Tijdens een sowieso al stressvol en negatief beladen proces.

Wereldwijd wordt erkend dat de benaming van medische condities en diagnoses invloed kan hebben op de perceptie van een patiënt  over zijn conditie en het stressniveau dat ermee samenhangt.

Kunnen we dan misschien opletten met het gebruik van dergelijke medische benamingen, die zoveel gevoelige snaren kunnen raken? Kunnen we bijvoorbeeld die term ‘poor responder’ niet schrappen en/of vervangen? Suggesties? Iemand? Ik werp mij op als verzamelaar van voorstellen ….

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.