Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Hoedje af voor onze dochter met karakter

door Karen

De dagschema’s van een baby van 9 maanden en een peuter van 2 jaar lopen niet altijd synchroon. Maar als je altijd rekening houdt met de slaap- en eettijden van je 2 engeltjes, zit je permanent aan huis gekluisterd. Daarom hadden we deze keer besloten om met ons hele gezin een frisse neus te halen.

De zon scheen: niet te fel, niet te zwak. Er was een briesje: koel, maar niet te strak. Ideaal! Baby onder een zonwerende doek; peuter ingesmeerd en zonnehoedje op; mama met stappenteller op zak (want ja, ook ik ben voor die misselijkmakende rage bezweken). Kortom: helemaal klaar om op pad te gaan.

Ontspanning leidt tot spanning

Het eerste half uur genieten we allemaal van de buitenlucht en de stille pracht van de natuur. De baby kraait en schopt vrolijk in het rond. De alerte peuter wijst met haar vinger in het rond en beschrijft in haar eigen grappige taaltje alles wat ze ziet.

Maar dan draait de wind plots. Letterlijk en figuurlijk. Als ons pad een scherpe bocht maakt, blaast de wind het zonnehoedje van onze dochter haar hoofd. Als we haar een paar keer vriendelijk vragen om het hoedje terug op te zetten, maar zij het keer op keer met veel gratie terug van haar hoofd haalt, laaien de gemoederen beetje bij beetje op.

Eerst proberen we het hoedje nog zelf op haar hoofd te wringen. Na wat wel duizend pogingen lijken, worden wij het beu. We verheffen onze stem, maar zij lijkt onuitputtelijk. OP-AF-OP-AF-OP-AF. Nu opgeven, zou het slechtste zijn wat we kunnen doen. Dus wanneer ze het hoedje met een grote zwaai op de grond gooit, stoppen we kordaat.

We halen haar uit de kinderwagen en besluiten te doen alsof we haar daar zullen achter laten. De stilte van de natuur wordt onmiddellijk onderbroken door luid peutergehuil waarvan - gelukkig - alleen de koeien getuige zijn. Als we ons een paar passen verder terug naar haar toe draaien en het hoedje uitsteken, zie je de twijfel in haar betraande oogjes. Zal ze toegeven? 

Ze neemt haar tijd. Wij vragen ons vertwijfeld af hoe lang wij zelf dit wachten zullen moeten (of kunnen) volhouden. Maar na enkele minuten zet ze dan toch een vertwijfeld stapje in onze richting. Papa troost haar en kan nu zonder problemen het hoedje op haar hoofd zetten. De hele weg naar huis houdt ze het hoedje met 1 hand stevig op haar hoofd gedrukt, zodat de wind het niet nog eens kan wegnemen. Gelukkig maar … Ik zou niet weten wat gedaan als ze gewoon was blijven staan. ‘Hoedje af’ voor onze karaktervolle dochter, maar ik houd mijn hart al vast voor de volgende uitdagingen die ze voor ons uit haar hoed zal toveren. 

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.