Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Komen eten

door Karen

Gezellig samen aan tafel zitten en rustig genieten van wat de pot schaft: ook wij als jong gezin proberen zoveel mogelijk maaltijden samen te nuttigen. Eerst en vooral om de kindjes (goede?) gewoontes aan te leren en om een bepaalde routine te ontwikkelen, maar ook om van het moment gebruik te maken om te vertellen wat er door ons hoofd gaat of hoe onze dag geweest is. Maar tot nu toe is de idylle nog ver te zoeken en is het veelal chaotisch. Voor mij dan toch …

Roet in het eten
Bij het ontbijt willen ze meestal niets anders dan pap. En die drinken ze het liefst in de zetel. Dus al vroeg op de dag moet ik het droombeeld van het hele gezin samen aan tafel doorprikken. Alhoewel …  Zodra ik mijn eigen boterham smeer, komen ze allebei aangehold en willen ze exact dat wat ik op mijn bord heb. Niet gewoon hetzelfde, neen, precies die ene boterham met precies dat schelletje beleg. Als ik mijzelf dan maar op een yoghurtje trakteer, worden ze helemaal wild. Ik geef hen beiden een klein potje – ja, eentje vol suiker en kleurstoffen – dat ze zelf mogen oplepelen. De yoghurt hangt over hun hele gezicht, maar hun mondjes zijn wel (even) gesnoerd.

Toast met choco
Tijdens de lunch meer van dat. De jongste ligt op dat moment in zijn bed voor zijn middagslaapje, maar de oudste schuift mee aan. Meestal wil ze dan alleen geroosterde boterhammen (‘toast’) met choco. We verplichten haar om toch eerst iets hartigs te eten, maar daarna volgt de ene ‘toast’ met choco na de andere. Dus rustig genieten van mijn eigen middagmaal zit er niet inwant ik moet voortdurend rechtstaan om opnieuw een ‘toast’ in de broodrooster te gaan steken. Of om de smurrie van haar chocovingers te vegen om te vermijden dat haar kleedje de volle laag krijgt.
Nadien een tas thee drinken, lukt ook niet zonder dat zij - voor élke slok - eerst in mijn tas geroerd heeft. Schattig, maar allesbehalve praktisch.

Gezocht: sfeer en gezelligheid
Tijdens het avondeten bereikt de chaos een hoogtepunt, want de kindjes worden moe en mijn portie geduld van de dag raakt op. Toch moet er nog veel gebeuren. Vlees moet op kindermaat gesneden worden, aardappelen worden geprakt, groenten worden zo aantrekkelijk (of onzichtbaar) mogelijk mee op het bord gedecoreerd. Eenmaal aan tafel moeten we nog in hun bordjes blazen, want het eten is te heet. Dan ontbreekt er bestek voor de oudste, terwijl de jongste het zijne – samen met een enorme kwak puree – overboord gooit. We zitten dan wel samen aan tafel, maar rustgevend is het niet. Laat staan dat ik zelf al bewust een hap heb kunnen proeven of dat mijn man en ik een zinnig woord hebben kunnen wisselen.

Samen tafelen is dus voorlopig nog hectisch, maar opgeven doen we niet. Ooit zullen we onze 8 voeten wel samen en in alle rust onder tafel kunnen schuiven. Dat hoop ik toch …

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.