Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Beste An Lemmens

door Suzanne

An Lemmens, moeder van een dochter van vier, liet in een interview met De Standaard weten dat ze de negativiteit rond het moederschap beu is. 'Sinds wanneer wordt ouderschap gezien als iets wat uitputtend, frustrerend en eenzaam is', vraagt ze zich af. 'Ik vind de tendens om te vloeken op het ouderschap zo vermoeiend en negatief, dat ik me bijna schuldig voel omdat ik wel al vier jaar op die gigantische roze suikerspinnenwolk zit. Natuurlijk is het soms moeilijk, maar geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om te zeggen: “Oef, ik ben blij dat mijn dochter in bed ligt.” Of om haar een monstertje te noemen, al is het met een knipoog'. Onze blogster Suzanne reageert.

Beste An Lemmens

Soms lees ik wel eens de krant. Als mijn kinders niet nog eens vragen of ze een snoepje mogen in de hoop dat ik nu eindelijk wél toegeef, hun levenservaringen eens even niet willen delen, zich niet vervelen, geen ruzie maken of als ze gewoon op school zijn. Zo las ik vandaag dat je de negativiteit rond het ouderschap beu bent. Dat je je bijna schuldig voelt omdat je al vier jaar op een gigantische roze suikerspinnenwolk zit.

Ik begrijp je helemaal, An.

Ik weet wat het is. Je schuldig voelen dat je eigen gevoel niet strookt met het gevoel dat de gemiddelde mama rondom jou heeft. Met de mama’s die hun gevoelens in boeken verankeren. Of erger nog, op sociale media en blogs. Het lijkt wel alsof je die verankerde gevoelens móet hebben waardoor je aan jezelf begint te twijfelen als je ze niet hebt. En dat ben je beu.

Ik weet wat het is. Je schuldig voelen dat je eigen gevoel niet strookt met het gevoel dat de gemiddelde mama rondom jou heeft

Ik begrijp je helemaal, An.

Het is net daarom dat ik wel eens een blog schrijf met een invalshoek die niet zo zoet smaakt. Geen sfeer van suikerspinnerij. Omdat ik het moederschap wel eens zwaar vind. Omdat ik mama zijn niet altijd leuk vind. Omdat ik stiekem meer tijd voor mezelf wil. En, An, omdat ik me heel erg schuldig voel dat ik die ‘negatieve’ gevoelens heb.

Ik begrijp je dus helemaal, An.

Net als jou, heb ik gevoelens die lijken in te druisen tegen het ‘gemeengoed’. Tegen datgene wat de sociale media ons voorschrijven. Vreemd genoeg focust ons brein vooral op de mama’s die het anders aanvoelen dan wijzelf. Ik zag alleen mama’s die net als jou op een suikerspinnen wolk zweefden. En ik geraakte maar niet op die wolk. En voelde – voel – me daar soms vreselijk schuldig over.

Ik geraakte maar niet op die roze suikerspinnen wolk. En voelde me daar soms vreselijk schuldig over.

Want het zijn toch twee wondertjes?

Absoluut. En toch vind ik het niet altijd evident om hun mama te zijn. En ben ik stiekem wel eens heel blij dat ze eindelijk in slaap zijn gevallen of dat de schoolperiode weer start zodat er structuur in huis is. Ik heb mezelf ondertussen vergeven dat ik dat voel. Omdat het maar één deeltje is van heel mijn mamagevoel.

 

Want ja, An, ook ik, een mama die het mama zijn soms zwaar vindt, zie mijn twee koters onbeschrijfelijk graag.

 

Groetjes,

Suzanne

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.