Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

"Laat het los ..."

door Charlotte

Gedurende ons fertiliteitstraject werd ons al vaak gezegd om het los te laten. Wanneer ik dat zinnetje hoor, denk ik altijd spontaan aan het liedje ‘Let it go’ uit de film ‘Frozen’. Ik zou het moeten beginnen zingen zodra iemand het nog aandurft dit tegen ons te zeggen. Laat het duidelijk zijn, dat dat zinnetje mij niet zint.

Tijdens de ovulatie-inductie moest ik elke dag op hetzelfde uur een pil nemen of een spuit zetten. Terwijl moest ik opvolgen wanneer mijn eisprong eraan kwam. Ovulatietesten waren hiervoor een handig hulpmiddel. Als de teststreep donkerder begon kleuren deed ik er 2 per dag, ‘s morgens en ‘s ‘s avonds. Als ik zag dat de LH-piek eraan kwam deed ik er 3. Zo zou ik hem zeker niet missen.

Een LH-piek betekent gezellig maken in de slaapkamer, of waar je je op dat ogenblik bevindt. Nou ja, wat je ‘gezellig’ noemt. In het begin was dit vaak nog grappig. Op den duur was het echt van moeten en soms op de meest ongepaste momenten. Snel nog even vrijen in de badkamer voor je gaat eten met vrienden bijvoorbeeld ...

Elke poging is zenuwslopend afwachten. Zal mijn lichaam reageren op de medicatie? Zullen er genoeg eicellen zijn? Gaan er voldoende bevruchtingen zijn? Hoeveel embryo’s zullen zich vormen? Gaan ze dag 5 halen? Gaan ze de biopsie overleven voor de genetische test? Zal mijn baarmoederslijmvlies genoeg opgroeien? Gaat ons cryo de ontdooiing overleven voor terugplaatsing? Zullen we deze keer zwanger zijn? Zullen we deze keer zwanger blijven? Iedere keer opnieuw.

IVF-ICSI gaat nog een stap verder. Verplichte seks is er dan misschien niet meer bij, de dagelijkse spuiten zijn er wel nog. Daarnaast: alle doktersbezoeken, echo’s en bloedafnames … En wat is dat intensief. Vaak moet ik om de dag gaan voor een echo en bloedname. Een arm en buik vol prikgaten. Heel tof als je zoals mij moeilijk aanprikbaar bent.

De eicelpunctie kun je ook niet plannen. Deze is afhankelijk van hoe je op de medicatie reageert. De ene punctie is ook de andere niet heb ik ondervonden. 15 eicellen de eerste keer, slechts 5 de tweede keer. Wat was ik teleurgesteld. Wetende dat daarop nog bevruchtingen moeten gebeuren en bij ons nadien een genetische test op de embryo’s. Een ware afvalrace. Onze emoties worden zo telkens op de proef gesteld.

Naast het medische aspect ben ik ook steeds bezig met hoe ik zelf kan bijdragen aan mijn vruchtbaarheid. Yoga, acupunctuur, Pilates, gezonde voeding, voedingssupplementen ... Ik pluis boeken over fertiliteit uit en raadpleeg dokter Google. Ik zoek op onderwerpen die ons aanbelangen en stel lijstjes op met vragen om te stellen bij ons volgende doktersbezoek. Ik wil iedere keer goed voorbereid zijn en vat hebben op mijn eigen behandeling. Ik stel alles in vraag en help mee denken wat onze beste opties zijn. Mijn intuïtie spreekt hierbij vaak.

Meer dan eens moeten we een afspraak, etentje of zelfs vakantie annuleren of verzetten. Dan proberen we het eens los te laten helaas. Als de plannen toch doorgaan moet ik zorgen dat ik m’n ‘apotheek’ mee heb. Je wilt maar niet te laat ontdekken dat je een spuit vergeten bent. En ja, dat is ons al eens voorgevallen. Bij vrienden gaat het heel vaak over de kinderen. Je hoort allerlei leuke verhalen en voelt de eenheid tussen de mama’s en papa’s. Ik gooi er dan maar een anekdote van m’n petekind tussen om toch maar wat mee te kunnen praten. Soms voel ik me de vreemde eend in de bijt. Als er dan gevraagd wordt hoe het met ons gaat vind ik het vaak moeilijk om te antwoorden, om de sfeer niet te bederven of gewoon omdat ik geen zin heb om het traject te betrekken tijdens een leuk ontspannend avondje. Meestal wordt die vraag ook alleen aan mij gesteld, wat een grotere druk op mij legt.

Elke poging is zenuwslopend afwachten. Zal mijn lichaam reageren op de medicatie? Zullen er genoeg eicellen zijn? Gaan er voldoende bevruchtingen zijn? Hoeveel embryo’s zullen zich vormen? Gaan ze dag 5 halen? Gaan ze de biopsie overleven voor de genetische test? Zal mijn baarmoederslijmvlies genoeg opgroeien? Gaat ons cryo de ontdooiing overleven voor terugplaatsing? Zullen we deze keer zwanger zijn? Zullen we deze keer zwanger blijven? Iedere keer opnieuw. Elke cyclus dezelfde onzekerheid, onrust en hoop. Wij zijn gewoon onlosmakelijk verbonden met onze kinderwens.

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.