Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Levend verlies

door Miet

“Ik zal er over blijven vertellen. Zodat er meer begrip komt. Zodat mensen leren hoe ze met jullie verdriet om moeten gaan.”

Het waren de woorden van Manu Keirse, rouwconsulent. Ik was direct enthousiast toen ik hoorde dat hij een lezing kwam geven over de gevoelens van rouw die ouders ervaren als ze een kind met een handicap krijgen. Ik volgde de man al een tijdje en had alleen maar lof gehoord van mensen die naar één van zijn sessies gingen. Mijn verwachtingen werden ingelost. Ik had geboeid geluisterd naar elk woord dat hij vertelde. Ik had geglimlacht en een traantje weggepinkt omdat ik zo veel zaken herkende. Ik zat in een zaal vol ouders die te maken hadden met een levend verlies, net als ik. Elk van hen begreep waar hij het over had. Maar begreep de buitenwereld het ook?

Wat is levend verlies? Hoe kan je rouwen om iets dat je hebt? Er rust een groot taboe op. Heel lang werd er niet over gepraat. Ouders van een ziek of gehandicapt kind krijgen bij de diagnose vaak begrip. Maar na een tijdje vermindert dit.

Mijn kinderen accepteren, dat doe ik. Natuurlijk zie ik hen niet als een verlies. Ik zou hen voor geen geld ter wereld willen missen en zie hen ontzettend graag. De band met een kind dat zoveel zorg vraagt, is erg intens. Ik geniet van de fijne momenten, ben blij dat ze er zijn en hoop dat ik hen nog heel lang zal kunnen en mogen verzorgen.
Wat ik echter niet zomaar kan accepteren, is het lijden van mijn kinderen. Ik kan niet aanvaarden dat mijn gezin gebukt gaat onder zware zorgen.

Maar is dat eigenlijk een probleem? Waarom moet ik de handicap of ziekte van mijn kinderen aanvaarden? Omdat dat makkelijker zou zijn voor mezelf? Of omdat anderen het moeilijk hebben met mijn verdriet en niet weten hoe ze moeten omgaan met gevoelens die eigenlijk heel normaal zijn?

Als ouder van een zorgenkindje, is het leven vaak confronterend. Je bent verdrietig omdat je kind het zwaar heeft, hebt pijn omdat je het ziet lijden. Je maakt je zorgen over de toekomst van je kind, vindt het oneerlijk om te zien wat het allemaal moet missen. Je merkt hoe de ziekte of handicap van je kind een impact heeft op het hele gezin. Je ziet andere mensen genieten van dingen die voor jullie onbereikbaar zijn. Je botst tegen muren, verzuipt in papierwerk terwijl je daar eigenlijk geen energie voor hebt … Dat zou je graag anders zien. Vaak verlies je ook letterlijk, omdat je kind achteruit gaat.

De gevoelens van rouw, het intens verdriet, de pijn, de boosheid, de opstandigheid … Ze horen er bij. Ik laat ze toe als dat nodig is, aanvaard dat ze er zijn. Ik ben niet depressief omdat het even moeilijk gaat, het gaat niet superslecht met me omdat ik een paar uur verslagen op mijn bed lig te huilen. Het is gewoon heel normaal wat ik voel. Het toelaten en mijn verdriet omarmen, en daar ook open en eerlijk over durven zijn, dat helpt me wel.

Dus nee, ouders van een zorgenkindje kunnen en moeten het lijden van hun kind niet aanvaarden. Nooit! Ze mogen droevig zijn om al die zaken die ze hebben verloren.

Net zoals Manu Keirse hoop ik op meer begrip en openheid over levend verlies. Ik hoop dat ouders hun verdriet niet meer moeten verstoppen, maar dat ze er open over kunnen zijn. Ik hoop dat ze de nodige steun zullen krijgen wanneer het even moeilijk gaat.
Laat ons voelen wat we voelen. Laat ons mild zijn voor elkaar. Het is onnodig anderen te vertellen dat hun gevoelens er niet mogen zijn. Verdriet is geen keuze. Het overvalt je, soms op de meest onmogelijke momenten. En dat mag.

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.