Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Mijn lieve oude oma

door Johanna Muller

Mijn grootmoeder was een lief vrouwtje, zoals bomma’s horen te zijn. Geen moeite was haar te veel, dus ze bakte wafels, nam me mee naar de speeltuin, las verhalen voor. Alles kon, behalve praten over seksualiteit.

​​​Rode en witte vlekken in haar hals 

Wanneer het over seks ging, kreeg mijn bomma rode en witte vlekken op haar wangen en in haar hals, begon ze te hikken en kreeg ze zenuwachtige trekken over haar hele lijf. Ik heb dat niet vaak gezien, maar vaak genoeg om op te vallen. Niet dat er zoveel met seks beladen woorden of zinnen uit mijn mond kwamen, absoluut niet. Ik was te jong en te klein om me over seks te bekommeren.

Ik zei eens “Bomma, mijn dekens schoven vannacht van mijn lichaam, zodat het niet bedekt was maar bloot. Ik ben rillend van de kou wakker geworden.” En daar was ze dan, die ongecontroleerde reactie nadat ik het woord ‘bloot’ had uitgesproken. Toen ze enigszins weer grip kreeg op haar fysieke reacties, wees ze me terecht. “Dat woord hoor je niet uit te spreken met anderen in de buurt.” Ik knikte en hield me gedeisd.

Mijn bomma wilde me laten denken dat een piemeltje iets was dat verstopt moest blijven, liefst onder zoveel mogelijk lagen stof.

Een popje met een piemel 

Ik groeide op in een besloten, misschien wel iets té bekrompen nest, waar de geneugtes des levens onbesproken bleven, alsof ze niet bestonden. Ik was dan ook verbaasd toen ik, net 9 geworden, naast mijn schoen vol suikerklonten die ik voor Sinterklaas en zijn helpers had gezet, een popje vond. Een jongetje. Hoewel ik niet echt fan van poppen was, kon dat jongetje me wel bekoren. Ik tilde hem op en probeerde meteen de nieuwe set kleren voor hem uit: een -wat wij zo noemden- pisdoek, een blauwe broek met bijpassend truitje, sokken en een muts.

Ik zette me naast de open haard en kleedde hem uit. Voorzichtig, misschien zelfs sensueel traag. Daar lag hij in zijn blootje, en ik hoopte dat de bomma haar ogen nu niet naar dit tafereel zou wenden, want ik wist dat ‘bloot’ bij haar als een rode lap op een stier werkte. Ik zweeg dus. 

Grootmoeder stond op en zag het piemeltje. Ze keek, blijkbaar geschrokken, want ze had er tot nog toe haar levenswerk van gemaakt, mijn zicht te onttrekken aan mannelijke edele delen. Ik zag ze opkomen, die plekken in haar gelaat, de zenuwtrekken en de paniek. “Een flieter”, riep ze uit.

Ze keek naar haar man, hopend dat die iets zou ondernemen. Maar bompa lachte gewoon en zei “Wat een plezant popje, zo levensecht.” Bomma wist niet wat te doen, beval me dat ik dat ding weer moest aankleden. Ik gehoorzaamde en zweeg.

Het voorval zal me altijd bijblijven. Mijn bomma wilde me laten denken dat een piemeltje iets was dat verstopt moest blijven, liefst onder zoveel mogelijk lagen stof, maar zeg nu zelf, dat is toch belachelijk?

Ik hoop dat ze me vergeeft, mijn bomma, dat ik hier de volgende maanden blogberichten zal neerpennen over een thema dat haar uiterst ongemakkelijk zou maken.

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.