Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Mama's lieve stemmetje

door Kathleen Leemans

Deel 1

“Kom je je schoenen aandoen, schat? We moeten vertrekken.” Mama’s lieve stemmetje klinkt door de woonkamer, maar dochterlief schijnt er niet echt van onder de indruk te zijn. Ze speelt rustig verder met haar knuffels en doet alsof ze niets hoort. “Kom nu je schoenen aandoen, we moeten echt vertrekken.” Met wat geluk komt ze nu wel haar schoenen aandoen, met wat minder geluk niet. Mama blijft ook niet voor eeuwig lief, ook al ziet ze haar kind heel erg graag. “Geduld is een schone deugd”, zeggen ze dan. Maar wordt ook zo vaak op de proef gesteld.

Mama’s geduld is een beetje zoals een kaartenhuisje. Met een stevige fundering blijft het zoveel langer intact. Door een warme koffie bij het ontbijt, en misschien een stukje chocola. Of door een uurtje sporten, lekker alleen. Of misschien wel door 10 minuutjes in een goed boek te lezen, met de kinderen naast je in de zetel. Elkeen kiest een andere manier om aan die fundering te bouwen. Al die kleine en grote momentjes van zelfzorg maken het mama net dat tikkeltje makkelijker. Ze zorgen ervoor dat haar huisje net iets langer blijft staan zodat zoonlief op zijn tempo zijn schoenen aan kan.

Mama's

Deel 2 

“Ben je nu weer dat geld vergeten voor de klasfoto?” “Heb je nu weer geen propere lakens gelegd?” “Ben je nu weer te moe om te gaan joggen?” Mama’s lieve stemmetje verdwijnt al gauw als sneeuw voor de zon zodra er dingen niet gaan zoals gepland. In mama’s hoofd is het nooit stil, is er altijd kritiek op wat ze doet. Het lijkt nooit goed genoeg. Mama is vaak het strengst voor zichzelf. Mama is haast nooit lief, ook al wil ze zichzelf wel graag zien. Zelfliefde is zo belangrijk zeggen ze dan. Maar ze wordt toch zo vaak op de proef gesteld.

Mama’s zelfiefde is een beetje zoals een vlinder. Eerst ziet ze er best lelijk uit, als rups. Ze kruipt daar maar wat rond. Een beetje doelloos lijkt het wel. En dan maakt ze haar cocon. Ze wil even alleen maar aan zichzelf denken en onzichtbaar zijn voor de wereld. Ze wil leren om lief te zijn voor zichzelf, van haar kleine imperfecties te leren houden. En als laatste komen haar vleugels: dan durft ze weer ademen en naar zichzelf kijken in de spiegel.

Mama’s mogen best ook lief zijn voor zichzelf. Ze verdienen dat. Jij verdient dat.

Mama’s lieve stemmetje is er ook voor mama. “Kom nu maar even hier, dan zal alles beter gaan.”

Reageer

Evelien
Kathleen, hoe mooi. En zo herkenbaar. Dankjewel voor de mooie woorden!
05/11/2018 - 09:58
Evelien
Kathleen, hoe mooi. En zo herkenbaar. Dankjewel voor de mooie woorden!
05/11/2018 - 09:58

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.