Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Mevrouw boter

door VIVA-SVV

Er is een vrouw in de straat naast mijn straat. Mijn dochter en ik noemen haar mevrouw boter.

Mevrouw boter weet dat ik alleen een kind opvoed. Ze brengt me gratis eten. Dat vindt ze op het internet, zegt ze. Mevrouw boter is hipper dan ik. Ik vind geen gratis eten op het internet. “Hier zie, boter, goed voor je meisje”, zei ze de eerste keer. Ik kreeg acht vlootjes boter. “Ze zijn wel vervallen, maar dat deert niet. Ik eet die ook op en ik  ben nog altijd niet dood.” Ik wou aan mevrouw boter vertellen dat ik eigenlijk geen boter lust. En dat acht vlootjes toch wel veel is voor een meisje van vijf. Maar ik zweeg. Ik was ontroerd. “Ik ben zelf gescheiden en heb twee dochters die ook al gescheiden zijn”, vertelde ze terwijl ik haar binnen liet. Ze veegde haar voeten binnenste buiten.

“Ik heb het ook niet makkelijk gehad”, zuchtte ze. Ik gaf haar een kop koffie. Ondertussen maakte mijn dochter een toren van de acht vlootjes boter. “Geen toren mama, een kasteel”, zei ze. “Een boterkasteel.”

Je kan nooit je wederhelft een por geven en zeggen 'honnepon, het is jouw beurt'. Nee, je moet het godverdomme zelf doen. Altijd maar zelf.

Mevrouw boter glimlachte haar eerste glimlach en zei:  “Ik weet wat het is, alleenstaand zijn. Je kan niet op je gemak naar de bakker want je moet dat kind altijd meezeulen. En als het elke dag om zes uur wakker is, moet jij altijd opstaan. Je kan nooit die wederhelft van je een por geven en zeggen ‘honnepon, het is jouw beurt’. Nee, je moet het godverdomme zelf doen. Altijd maar zelf. Terwijl je vriendinnen ’s avonds chique cocktails in de stad drinken, zit jij daar alleen met je warme chocomelk naar de tv te gapen. Ja, een oppas kan helpen, maar dat loopt ook op hé, qua kosten? En die familiefeesten, dat is nog het ergste”, ratelde mevrouw boter verder. “Dan zijn ze maar bezig over op reis naar Toscane met het perfecte gezin. Je gaat verdorie enkel op reis naar de speeltuin hier verderop. Met je verhakkeld gezin. Het gezin dat niet of niet meer voldoet aan het ideaalbeeld.”

Telkens als mevrouw boter langskomt, steekt ze van wal. Over zij die moedig zijn, elke dag. “De alleenstaanden zijn nochtans met zoveel”, zegt ze dan terwijl ze weer voedingswaren over datum op de tafel zet. “Mannen en vrouwen hé. Ze zijn met duizenden.” Mijn dochter hoorde haar vertellen en vroeg zich af hoeveel ‘duizenden’ eigenlijk was. “Zijn er dat dan duizendmiljoenmiljard”, vroeg ze aan mevrouw boter. Die knikte. “Ja, ze zijn met steeds meer maar ze worden nog altijd als de uitzondering gezien. De bewust alleenstaande moeders, zij die uit pure liefde en verlangen alleen een kindje maakten. Zoals jij.” Ze keek me aan. Ik knikte braaf. “En de gescheiden mensen, zoals ik. Zij die bedolven zijn onder de brokstukken van het onverzoenbare leven en dan maar alle moed bijeen rapen om zich daar toch uit te wringen. Of niet anders kunnen omdat de partner er de stekker en de hele santeboetiek uittrok. Om nog maar te zwijgen van zij die hun partner verloren door de dood die binnen kwam. De dood die niet eens zijn voeten veegde, maar gewoon het huis binnen stormde.”

Je bent moedig. Net zoals al die mannen en vrouwen die niet het gewone gezin hebben. Je bent zeer moedig.

Mevrouw boter kan goed vertellen, vind ik. Ik vul haar graag aan “Ja, het is niet simpel. De boel doen draaien, zorgen dat we altijd op tijd het kind afhalen van school of opvang en ondertussen zo fris mogelijk vriendelijk zijn tegen de collega’s op het werk.” Mevrouw boter knikt. Ze kent dat maar al te goed. Ze werkte als receptioniste. “Mijn mondhoeken doen nog pijn van het vriendelijk zijn.” Ik lach. En zeg dat ik blij ben dat ik zoveel hulp krijg van mijn ouders en mijn zus. De nv Overal en Altijd en de bvba Allez Breng Ze Maar. En dat het ook zo schoon is, in dat verhakkeld gezin. Omdat je samen zo sterk bent en liefde altijd alles overwint. Ook al staat je huis soms op stelten.

“En toch”, zegt mevrouw boter. “Je bent moedig. Net zoals al die mannen en vrouwen die niet het gewone gezin hebben. Je bent zeer moedig.” Ik had zin om mevrouw boter vast te pakken, maar dat durfde ik niet. “U bent ook moedig”, zei ik. “Heel moedig. En merci voor de boter.”

Lotte Debrouwere

 

Lotte is schrijfster van het boek 'Slaap kindje slaap (verdomme)' en heeft een weklijkse column in Het Nieuwsblad genaamd 'Lotte doet het alleen'.

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.