Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Op reis

door Suzanne

Soms vraag ik me af hoe mijn kinders later zullen terugkijken op de reizen die we nu met hen maken. Zelf heb ik onherstelbare trauma’s aan de vele wandelingen zonder einde. Op onbereikbaar hoge bergen. Mijn vader voorop. Steevast in de clinch met de kaart. Omdat er een gat in zat of de splitsing van de weg net op de vouw lag. We zaten vaker langs dan op een weg.

En toch. Toch waren het veruit de beste momenten van mijn jeugd.

We gingen altijd met andere gezinnen op vakantie. Tot vorig jaar deden wij net hetzelfde. Maar deze zomer beslisten we eens met ons viertjes te reizen. Geen overleg rond dagindelingen, geen financiële nervositeiten, windjes laten wanneer je wil en vetzakkerij eten zonder bang te zijn dat anderen je slechte ouders vinden. En dat voor drie weken.

Drie. Weken.

Na dag 1 drong de drijfveer van mijn ouders indertijd door. Kinders zijn op hun best met andere kinders. En die anderen komen beter niet uit hetzelfde gezin. Want die uit hetzelfde gezin irriteren meteen. En die irritatie wordt meteen geuit, want in je eigen gezin hoef je je niet in te houden.

Misschien moest ik ze wat vertellen over de eeuwenoude kerk. Dat er ridders in geridderd zijn. En koningen gekroond. Maar ik wist er zelf niets over. En vond het te warm om de ellenlange tekst te lezen.

Zonder andere kinderen was alles saai. De gigantische bergen zagen ze niet en het bezoek aan de stad was een echte kwelling. Een eeuwenoude kerk … En dan? De plank die ervoor lag, die was pas interessant. Op het hek werd de plank een wip. Cool! Ik riep hen meteen tot de orde. Want dat doe je als correcte toerist. Naar een eeuwenoude kerk kijk je. En je leest in je gids hoeveel eeuwen de kerk precies oud is. En je verwondert je. Je wipt niet.

Na de 7de  – steeds luider wordende - vergeefse roeppoging, bedacht ik mij dat ze best creatief waren. Creatief. Hét kernwoord van De Opvoeding anno 2018. Dat moest ik toch toejuichen? Was ik wel verdraagzaam? Zijn ze hier nog te jong voor? Maar wat dan met hun Culturele Bagage? Met spelen alleen leren ze niet interessant te reizen.

Gaan ze zich later vervelen in een ligstoel naast het zwembad? En zelf niets kunnen bijleren aan hun kindertjes? Of kan je zoiets niet leren maar zit het in de genen? Dan zit het vast goed. Hoewel, nonkel Marc verveelt zich elke vakantie te pletter. Hij ging als kind nooit op vakantie. Misschien moest ik ze wat vertellen over de eeuwenoude kerk. Dat er ridders in geridderd zijn. En koningen gekroond. Maar ik wist er zelf niets over. En vond het te warm om de ellenlange tekst te lezen.

Volgend jaar gaan we gewoon terug met een ander gezin op vakantie. Ik overleg wel met geduld over de dagindeling, let niet op mijn geld, houd mijn windjes op en zal gezond leven. Kunnen we later nostalgisch terugkijken op de veel te lange wandelingen, maar mooie tijden.

reis

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.