Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Het hobbelige pad

door Miet

Tijdens onze vakantie in Denemarken gingen we naar een openluchtmuseum.
We hadden op voorhand al gelezen dat het geen evidente uitstap zou worden met ons minimannetje in zijn rolstoel, door de vele kleine kasseitjes. Lachend besloten we dat we daar dus zeker heen moesten. Onze superheld vindt het vreemd genoeg bijzonder plezierig om te wandelen over hobbelige paadjes. Hoe wilder, hoe liever! Het is op die momenten, dat we hem soms nog eens echt zien lachen.

Hij bleek er inderdaad heel erg van te genieten, al leken andere mensen dat niet op te merken. Ik voelde hoe ze naar ons staarden.

Een hulpvaardige dame sprak me aan: “U kan ook een andere weg nemen hoor, mevrouw. U zal dan misschien niet alles kunnen zien, maar toch het grootste deel. Het zal makkelijker zijn voor jullie.

Onbegrip

Ik glimlachte geruststellend en verzekerde haar dat het zo ook wel lukte, dat ons mannetje het zelfs fijn vond.

Haar blik veranderde. Ik las onbegrip in haar ogen. Zou ze denken dat het voor mij misschien wel lukte, maar dat het toch echt niet leuk kon zijn voor ons arme kind om zo hard door elkaar te worden geschud?

Plots voelde ik me geremd, daar op die kasseien, om wat mensen mogelijk over ons zouden denken. Wat zouden ze vinden van mij als mama? Zouden ze in mij een onverantwoorde en egoïstische moeder zien?

De juiste weg?

Die gedachten schieten wel vaker door mijn hoofd, wanneer ik als mama een weg bewandel die voor anderen misschien niet direct de juiste lijkt. Als ik in de supermarkt sta en mijn knuffelbeertje vloekt, bijvoorbeeld. Mensen zien een doodnormale achtjarige jongen en hebben geen weet van het rugzakje dat hij elke dag met zich mee sleurt.

Ze kennen hem niet en weten dus ook niet dat hij die stoute woorden helemaal niet begrijpt, dat het eigenlijk het beste is om zijn gevloek te negeren, dat het dan heel snel stopt. Ik weet dat wel. En toch lijken de verontwaardigde en boze blikken van omstaanders me bijna te dwingen om hem te berispen. Waardoor het gevloek alleen maar toeneemt en het onbegrip verder groeit.

Ik wil dolgraag de mama zijn die altijd standvastig en stoer voor het hobbelige paadje gaat, hoe slecht die keuze voor anderen ook lijkt. Een sterke mama, die vol zelfvertrouwen trouw blijft aan haar eigen aanpak. Maar soms worstel ik daar heel hard mee en voel ik me ontzettend klein, bang en onzeker. Dan wijk ik van het paadje af kies ik de weg die juist lijkt, maar absoluut niet bij ons past.

Reageer

Ingrid
Dappere mama.
Je doet het goed hoor!
06/11/2018 - 15:50
JV
Jij kent jouw kinderen het allerbest dus je mag met een gerust hart doen wat JIJ aanvoelt als juist. Laat die onwetenden niet binnen in jullie mooie cocon.
Je doet dat schitterend, Miet.
06/11/2018 - 21:39
Sabine Verhaeghe
Doe verder op jouw manier. Wat goed aanvoelt voor jou, zal ook goed zijn voor je kind. Mensen veroordelen heel snel wat best jammer is.
07/11/2018 - 09:11
Sophie
Je bent super sterk! Ik bewonder je!
16/11/2018 - 13:18
Nathalie
Dag Miet,
Sinds een kleine 2 jaar herken ik deze gevoelens heel erg. Wat is de juiste weg? Kan iemand anders, die deze weg nooit moet bewandelen, jou en je zoontje het juiste pad laten bewandelen? Ik heb ondertussen al geleerd dat er niet zoiets bestaat als 'het juiste' pad.
Doe zo verder, en ja, je mag soms bang en onzeker zijn en eventjes niet meer die zelfverzekerde mama als het allemaal wat veel wordt.
20/11/2018 - 08:57

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.