Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

De weg naar het vaderschap

door VIVA-SVV

Papa worden leek me altijd vanzelfsprekend. Zoiets waar ik eigenlijk nooit over heb nagedacht of ik dat wel wou. Tot het moment dat het niet allemaal zo normaal bleek te lopen.

Samen met mijn vrouw heb ik een vruchtbaarheidstraject doorlopen, zonder resultaat. We zijn er mee gestopt omdat we op waren. Het ging niet meer. Hoe gingen we verder gaan met ons leven? Ik had me eigenlijk al verzoend met het feit geen papa te worden. Met het idee dat we samen met ons twee vrij en gelukkig zouden zijn. Vrij en onbezonnen, zo had ik het voor ogen. Ik dacht uren na over wat we allemaal samen gingen doen nu we toch met niets of niemand moesten rekening houden. Maar stiekem hoopte ik toch nog op iets anders. Anders had ik nooit ingegaan op het voorstel van Anouk om naar twee infosessies te gaan. Toevallig samen op één dag, ’s ochtends over adoptie en ’s avonds over pleegzorg.

Al was dat niet zonder schrik. Niet zozeer over het opvoeden van een kindje dat biologisch niet van ons zou zijn, maar schrik om opnieuw in een ellenlang traject meegesleurd te worden.

Tijdens de sessie over adoptie voelden we dat dit niets voor ons was, maar tijdens de pleegzorgsessie voelden we direct een klik. We werden met open armen ontvangen, kregen alle nodige info en gingen met een enthousiast gevoel naar huis.

Stond ik daar tussen mijn vrienden-papa’s fier te vertellen dat ik een zoon ging krijgen. Bloedband of niet, ik werd papa …

We beslisten al op de terugweg om ermee door te gaan. We hebben zelfs nog even gewacht om ons aanmeldingsformulier terug in te dienen zodat het niet leek alsof we hier onbezonnen aan begonnen. We gingen ons leven vullen met een kindje dat zorg en een warme thuis nodig heeft. Laat dat nu juist hetgeen zijn dat wij kunnen bieden.

Daarna ging het snel. We konden meteen instappen in het vormingstraject waar we werden klaargestoomd om pleegouders te worden. Zo traag het fertiliteitstraject ging, zo snel waren we pleegouders. We stonden nog maar twee maanden op de wachtlijst en er was al een match.
De avond waarop ik gebeld werd, zal ik niet gauw vergeten. Ik stond in Oostenrijk in een après-skibar (toen corona nog een onderschat griepje was) wanneer ik telefoon kreeg dat ik pleegpapa werd. Stond ik daar tussen mijn vrienden-papa’s fier te vertellen dat ik een zoon ging krijgen. Bloedband of niet, ik werd papa …

Ondertussen voeden wij al meer dan zes maanden onze pleegzoon op alsof het ons eigen kindje is en ik heb er geen moment spijt van gehad. Zo bezorgen we toch een kindje een warme en liefdevolle thuis … en werd ik papa!

papa Brecht

 

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.