'Spuitluiers, slaapgebrek en onvoorwaardelijke liefde'

door Dimitri

Met ‘Spuitluiers, slaapgebrek en onvoorwaardelijke liefde’ (2019) heeft de Nederlandse columnist Marcel Langedijk een boek geschreven over zijn belevenissen als kersverse ouder. Het boek verzamelt de columns die hij schreef in de 2 jaar na de geboorte van zijn dochter Sammie in 2016.

Ik vind dat dapper. Als ik terugkijk op de afgelopen 2,5 jaar sinds de geboorte van ons zoontje Akio dan denk ik niet dat ik elke week een waarachtig, luchtig en wijs cursiefje had kunnen schrijven. Ook al gebeurde er elke week véél. Zelfs de mijlpalen in Akio’s ontwikkeling – de eerste papjes, de eerste stapjes, de eerste grapjes – heb ik nergens opgeschreven. Niet omdat ik het niet wilde – zeker wel – maar omdat het er gewoon niet van kwam en er altijd wel iets anders, belangrijkers was. (Gelukkig is mijn vrouw iets plichtsgetrouwer.)

Dus een boek vol verhalen over die eerste 2 jaar? Leuk!

Nu drukte ‘Spuitluiers, etc etc’ me nogal snel met de neus op de vaststelling dat vaders niet per se iets met elkaar gemeen hebben. Het boek opent met de woorden ‘Van mij hoefde het niet’ en daar begonnen de verschillen al.

Marcel had het allemaal mooi op een rijtje. Boeiende job, een ‘ravissante blondine’ en veel tijd om series te kijken en naar de kroeg te gaan. En dat was prima voor hem. Maar toen zijn vrouw een kind wilde, schoof hij zijn bedenkingen over het ouderschap dan toch maar aan de kant. En zo ging er, op zijn 43ste, alsnog een nieuwe wereld voor hem open.

Véél stoere woorden, een jongensachtige focus op alles wat een beetje obsceen of taboe is, en aan het einde van elk stukje een dosis zelfrelativering.

Sommige stukjes zijn wellicht herkenbaar voor veel ouders. De voornemens vooraf en de realiteit nadien, de nieuwsgierige blikken van buitenstaanders, de plotse stemmingswisselingen bij jezelf of je partner, het onwaarschijnlijke spectrum aan babyproducten, die verschrikkelijke eerste pamper en de nuchterheid waarmee je elke volgende luier probleemloos afhandelt, en ga zo maar door. Die stukjes voerden mij terug naar de verhalen die ikzelf niet heb opgeschreven.

Daarvoor moest ik me echter een weg banen door heel wat andere paragrafen. Marcel Langedijk heeft een laten we zeggen uitgesproken schrijfstijl. Véél stoere woorden (‘pessimistische klootviool’ blijft me bij), een jongensachtige focus op alles wat een beetje obsceen of taboe is, en aan het einde van elk stukje een dosis zelfrelativering of een humoristische omkering van de verwachtingen. Precies zoals de titel doet uitschijnen, eigenlijk. En dat werkt vast heel goed in een wekelijkse column, waar je verrast wordt door de plotse en openhartige inblik in iemands ouderschapservaringen, maar net iets minder gebundeld in een boekje.

Alsof iemand precies beschrijft wat jij hebt doorgemaakt, maar dan door een héél andere bril.

Voor ik het boek vastnam kende ik Marcel Langedijk niet. Sorry Marcel! Voor de lezers van Flair én Libelle is hij dan weer geen onbekende. Verschillende van z’n cursiefjes – Flair noemde het een ‘mannencolumn’ – verschenen in de damesbladen. Op het internet lees ik dan weer dat hij zelfverklaard vrouwenexpert is. Iemand die beide uiteinden van het genderspectrum door en door kent, zo lijkt het. Hij schreef boeken met titels als ‘The dad’, ‘Mannen: de waarheid’, ‘Man man man’ en – o ja – ‘Mijn whisky’. Man zijn is belangrijk voor deze meneer!

Nu ben ik naar het schijnt ook een man en een vader – en dus een heel klein beetje ook het onderwerp van bovengenoemde boeken – maar toch voelde ik me wat ongemakkelijk bij Marcels belevenissen. Alsof iemand precies beschrijft wat jij hebt doorgemaakt, maar dan door een héél andere bril. Een beetje als een roman van William Faulkner. Zoals Marcel Langedijk het vertelt, heb ik het – ook al zijn er herkenningspunten – niet beleefd. Wat misschien wel logisch is, als je er even over nadenkt. Hoeveel ouders zijn er niet, hoeveel manieren van verzorgen, liefhebben en troosten, en hoeveel unieke kinderen die om een unieke opvoeding vragen en jou allicht ook een paar unieke belevenissen bezorgen? Geen 2 ouders zijn gelijk. En of dat nu moeders of vaders zijn, dat maakt wellicht minder uit dan dit boek doet uitschijnen.

 

Spuitluiers

 

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.