Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Schoolmoeheid

door Karen

Onze dochter gaat nu enkele weken naar school en we hebben stilaan onze draai gevonden. Maar als we naar de vermoeide oogjes van onze kinderen kijken, blijkt dat we toch nog niet helemaal aan de nieuwe routine gewend zijn.

Ochtendstond heeft geen goud in de mond

’s Morgens ligt onze zoon nog diep in dromenland. Zelfs als we hem wakker proberen zingen, blijft hij - met zijn duim in zijn mond en een glimlach rond zijn lippen - verder slapen. Vroeger kon hij op de dagen dat ik - dankzij mijn halftime job - thuis was, lekker lang uitslapen. Maar nu moet hij wel élke dag van de week opstaan; om naar de crèche te gaan of gewoon om mee zijn zus naar school te brengen.

Op datzelfde moment ligt onze dochter vaak al wat te praten in bed. Ze roept de namen van haar klasgenootjes en neuriet een liedje dat ze op school geleerd heeft. De school heeft duidelijk al indruk gemaakt en ze lijkt mentaal helemaal klaar voor een nieuwe schooldag. Maar van zodra ik haar wil beginnen wassen en aankleden, begint ze te roepen en te tieren. Ze gebruikt al haar krachten om zich uit mijn armen te wurmen. Duidelijke signalen van vermoeidheid. En het is nog maar ochtend ...

Avondconcerto’s

Als ze ’s avonds allebei weer thuis zijn, is onze dochter uitgehongerd. Ze heeft dan ook veel nieuwe dingen gezien en ervaringen opgedaan. Ik doe mijn best om haar zo snel mogelijk iets lekkers (en gezonds) voor te schotelen, maar als haar broer tegelijkertijd met hoogdringendheid om knuffels vraagt, word ik geregeld op een tweestemmig concerto getrakteerd: oorverdovend gejammer dat niet gesust lijkt te kunnen worden. Nog meer signalen van vermoeidheid.

We leggen ze dan maar wat vroeger in bed. Er volgen nog een paar worstelingen met de tandenborstels en de slaapzakken, maar dan wordt het stil. Gedaan met vechten tegen de vermoeidheid … Tot morgenvroeg!
 

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.