Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Schreeuw om aandacht

door Karen

Het mannetje - ja, zo noemen we hem liefkozend - is intussen al 6 maanden oud. En precies op de dag dat hij 6 maanden oud werd, is hij uit zichzelf op zijn buik gerold. Door zijn vrolijke geschreeuw en luide geschater kon ik niet anders dan opkijken van mijn strijkplank. Trots als een pauw lag hij, hoofdje mooi rechtop en smekend om bevestiging en bewondering voor dit nieuwe kunstje.

En net dat laatste zit me een beetje dwars. Het mannetje moet schreeuwen om onze aandacht, want als zijn grote zus wakker is, eist zij de aandacht sowieso op. En als ze slaapt, heb ik vaak de handen vol met het huishouden. Hij moet het dus werkelijk hebben van die paar gestolen momenten tussendoor. 

Anders bij ons eerste kindje

Toen zijn zus nog klein was, hadden we elke beweging meteen gespot en op camera vastgelegd. Haar vorderingen werden met de regelmaat van de klok in een schriftje genoteerd. Na haar flesvoedingen konden we haar uren in onze armen houden en vol bewondering naar haar slapende bolletje kijken. Hij wordt na de laatste slok melk al gauw in zijn wippertje gezet, omdat zijn zus weeral aan onze mouw trekt om te spelen.

Opnieuw hoor ik zijn vrolijke geschreeuw en luide geschater. Als ik opkijk, ligt het mannetje alweer op zijn buik. Wanneer mijn blik de zijne vangt, glimlacht hij breeduit. En dankzij die heerlijke, eerlijke glimlach weet ik dat het allemaal wel in orde komt. Hij is duidelijk een gelukkige baby, dus ik vertrouw er maar gewoon op dat we het goed doen …

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.