Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Sprongetjes

door Spriem

Ik was een geruste zwangere. Ik las geen boeken (noch over zwangerschap, noch over opvoeden, noch over bevallen), probeerde me zo weinig mogelijk te laten beïnvloeden door verhalen van andere mama’s en liet alles op me afkomen onder het motto 'we zien wel als het zover is'. En dat werkte best goed voor mij.

Na een rustige zwangerschap werd mijn dochtertje geboren. Het was van in het begin een vrij rustig baby’tje, ze sliep goed, zowel overdag als (heel belangrijk) ’s nachts. Wanneer ze huilde konden we haar meestal snel troosten, we leerden haar iedere dag beter en beter kennen.

Anderen maakten me bang

Wanneer ik dat aan andere ouders vertelde, waren er altijd mensen die me bang maakten. “Wacht maar tot ze 6 weken is, dan ga je wat meemaken!” en “Goh, als ze 3 maanden is komen haar tandjes erdoor, dan zal het gedaan zijn met de rust hoor!” of “Er komen nog sprongetjes, amai, dan ga je afzien!”

En ik werd bang. Ik keek naar mijn dochtertje en telde bang de dagen af tot die zogenaamde sprongetjes en vroeg me af of ik dat dan wel zou aankunnen. Maar die angst en zorgen waren voor niets nodig, zo weet ik nu.

Ik geloof zeker dat de mentale ontwikkeling en groei van een baby een zekere onrust brengt bij kindjes en dat ze daardoor gedurende bepaalde periodes iets ‘lastiger’ zijn en iets meer behoefte hebben aan eten of geborgenheid. Maar ik geloof niet dat dat voor elk kindje op hetzelfde moment gebeurt: elk kindje volgt toch zijn of haar ritme?

Eigen gevoel

Als ouders kunnen we enkel maar meegaan in dat ritme, er zijn voor onze dochters en zonen op de momenten dat ze dat net iets meer nodig hebben (of dat nu met wat knuffels, wat meer melk of wat rust en regelmaat is). Ik heb echt moeten leren om de commentaar van andere ouders aan de kant te schuiven.

Ik vind het goed als ouders elkaar ondersteunen en tips geven, maar niet op een manier dat we bang worden van wat nog moet komen omdat mama X het zus heeft meegemaakt en mama Y het zo heeft opgelost. We moeten erin geloven dat we ons kindje zelf wel leren kennen, dat we zelf wel gaan voelen wanneer precies die moeilijke periodes aanbreken en dat we dan zelf het beste zullen weten wat onze kindjes nodig hebben.

Reageer

Jolien
Ik las voor de bevalling maar 1 boek, van Benjamin Spock. Het werkt niet met de bekende sprongetjes maar gaat ervan uit dat jij als ouder zelf het beste weet wat je kunt doen voor je kindje. Als je toch even twijfelt hoe je iets kunt aanpakken kun je het boek bij de hand nemen. 't Boek is niet perfect maar ik heb de gedachte, dat je het zelf intuïtief vaak wel weet, altijd fijn gevonden.
20/11/2018 - 13:16

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.