Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

"Onze dochter is heel trots op haar 2 papa's"

door Sara Van den Broeck

MNM-presentator Tom De Cock en zijn man adopteerden in 2014 een dochter. ‘Een fantastische procedure’, zo noemt hij het adoptieproces.  

“Voor mij en mijn partner was het vanzelfsprekend dat er een kind zou komen. Voortplantingsdrang heb ik nooit gehad. Ik voelde niet de behoefte om mijn sproeten, flaporen en bleek vel door te geven. Maar opvoedingsdrang en nestdrang was er wel. Als homokoppel heb je dan een paar opties. De 1ste mogelijkheid is pleegzorg. Toen we ons informeerden, hadden we het gevoel hiervoor steviger in onze schoenen te moeten staan. We waren 2 yuppen die op een loft in Antwerpen woonden en alleen maar werkten en uitgingen. Maar het is iets dat we in de toekomst zeker overwegen. Ten 2de is er buitenlandse adoptie. Dat is eigenlijk onmogelijk voor 2 mannen. Dus kwam de keuze voor ons op binnenlandse adoptie. Uiteraard is het niet makkelijk om een kind te adopteren. Het is een teken van beschaving dat als je een adoptiekind wilt, ze je helemaal binnenstebuiten keren. En ja, het is lang wachten alvorens je een kindje krijgt toegewezen. Maar dat is pure wiskunde. De jongste jaren zijn er vaak maar 20 kindjes die voor adoptie worden opgegeven, terwijl er 300 kandidaat ouders zijn.”

Geen discriminatie

“Er wordt nog te vaak van uitgegaan dat homo’s gediscrimineerd worden in de adoptieprocedure. Ik kan met het hand op mijn hart zeggen dat dat niet zo is. Het klopt dat afstandsouders mee mogen beslissen waar hun kind terecht komt. En er zijn mensen die ervoor kiezen om hun kind niet naar een homokoppel te laten gaan. Vaak heeft dat met geloof te maken. Maar wie zijn wij om daarover te oordelen? Als een moeder denkt dat haar kind naar de hel gaat als het bij 2 papa’s terecht komt, wil jij dan degene zijn die dat afdwingt? Wil je het leed van een vrouw die een kind afstaat nog vergroten? En wil je je kind de kans ontnemen om op een later moment zijn of haar moeder te kennen?”

“We weten dat er minstens 1 keer een kindje was dat uiteindelijk naar een heterokoppel ging. Daar hebben we het op geen enkel moment moeilijk mee gehad. Dat is een verdienste van de begeleiding die je krijgt tijden het proces. Je raakt volledig overtuigd van het feit dat alles in het werk gesteld moet worden om dat kind een betere toekomst te geven en voor de moeder de rouw zo behapbaar mogelijk te houden. Uiteraard is het mijn wens dat we in een maatschappij leven waar 2 papa’s een non-issue wordt. Maar zo’n adoptieprocedure is niet het moment om die discussie aan te gaan. Anderzijds kan het soms een voordeel zijn om als homokoppel te adopteren. Een gezin waarin geen andere mama is, kan heel aantrekkelijk zijn voor een afstandsmoeder.”

Keiharde confrontatie

“Een voordeel van adoptie is dat je heel veel gesprekken over de fundamenten van opvoeden al gehad hebt voor er een kind is. Je wordt voor een psycholoog gezet en moet bijvoorbeeld 5 slechte kanten van je partner als opvoeder opsommen. Tegen dat je thuis bent, heb je slaande ruzie. Maar die ruzie heb je dan al gehad voor je ouders wordt. Daardoor hebben we duidelijkheid over waar we naartoe willen. Ik weet dat wij een paar struikelblokken niet meer gaan tegenkomen, omdat we er al over gestruikeld zijn.”

De dag dat onze dochter er was, waren wij ons enorm bewust van waar we mee bezig waren.

“We hebben alles samen 45 uur verplichte begeleiding gevolgd. Dat gaat niet over hoe je een luier verschoont. Het is een keiharde confrontatie met wie je bent, wat je doet, wat je van plan bent en waarom je een kind wil. Je wordt geconfronteerd met tieners die komen vertellen hoe rot of hoe mooi het is om geadopteerd te zijn, volwassenen die al heel hun leven contact zoeken met hun biologische ouders, afstandsvaders die niets te zeggen hadden over het feit dat hun kind werd afgestaan. Een ongelofelijke rijkdom aan verhalen. En de dag dat onze dochter er was, waren wij ons enorm bewust van waar we mee bezig waren.”

Moeilijke vragen

“Jasmijn is ondertussen 5 jaar en stelt af en toe vragen over haar mama. Ze groeit op in het volle besef dat er een mama is. Onlangs vroeg ze uit het niets naar haar. Ik vertelde met tranen in mijn ogen dat haar mama niet zo goed voor zichzelf kon zorgen en dus ook niet voor een kindje en dat ze daarom bij ons is gekomen. En dan zegt ze ‘oké’ en gaat ze verder spelen. Meer is het voor haar niet op dit moment. Er gaan zeker en vast nog vragen komen, daar zijn we op voorbereid. Het zal moeilijk worden want we gaan Jasmijn pijnlijke dingen moeten vertellen. Buiten mijn man en ikzelf kent niemand in onze omgeving het verhaal achter de adoptie, ook onze ouders niet. Dat is informatie voor Jasmijn. Op een dag vertellen we haar alles en is het aan haar om daar al dan niet iets mee te doen.”

“Onze dochter is heel trots op haar 2 papa’s, wat heel ontroerend is. Ze vindt het ook perfect normaal. Over het algemeen krijgt ze geen onaangename opmerkingen. Hoogstens een kindje dat eens vraagt waar haar mama is. En dan antwoordt Jasmijn dat haar mama niet voor haar kon zorgen en ze daarom een papa en een vake heeft.”

Rolpatronen

“Jasmijn heeft altijd op scholen gezeten met een heel divers publiek. Net die scholen gingen heel goed om met ons als homokoppel. Ook al hebben de leerkrachten andere zaken aan hun hoofd dan 2 witte welgestelde papa’s, toch heeft Jasmijn met Vaderdag 2 knutselwerkjes gemaakt en wordt elk formulier aangepast. Voor ons is dat een zegen. We steken zelf ook een hand uit naar de school. We helpen waar we kunnen, we organiseren activiteiten. Dat heeft er allemaal mee te maken dat we hier jaren naar uitgekeken hebben. Voor ons is het een droom om in de ouderraad te kunnen zitten.”

Ook al hebben leerkrachten andere zaken aan hun hoofd dan 2 papa's, toch heeft Jasmijn met Vaderdag 2 knutselwerkjes gemaakt en wordt elk formulier aangepast.

“De dokter heeft ons moeten uitleggen hoe we Jasmijn moesten wassen. Maar verder was er niets dat ons afschrikte aan het feit dat we als 2 mannen een meisje opvoeden. Jasmijn heeft voldoende vrouwelijke voorbeelden om zich heen. Al zijn we daar niet bewust mee bezig geweest, we hebben geen lijst opgesteld om aan een quotum te komen. Ook bij ons zijn er bepaalde rolpatronen, maar daar hangt geen geslacht aan vast. Gelukkig maar. Mijn man is de avontuurlijke nonchalante papa die in de bomen klimt. Ik ben de bezorgde papa die erachteraan loopt. Ik ben ook iets meer de troostende papa. Als Jasmijn moe is of zich pijn heeft gedaan, zal ze waarschijnlijk eerder bij mij op schoot kruipen. En verder mag Jasmijn helemaal zichzelf zijn. Ze kan hier vrijuit het meisje zijn dat ze is.”

Tom Jasmijn

Lees meer
Meer over het adoptieproces van Tom De Cock en zijn man, kan je lezen in het boek ‘En toen kwam jij’. Uitgegeven bij De Bezig Bij.

Reageer

Kris De Smet
Prachtig! Zo puur en eerlijk, heb tranen in de ogen!
23/09/2019 - 13:25

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.