Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Tully: niet geschikt voor kijkers met kinderwens

door Ann Dewalque

Afgelopen dinsdag trok ik naar de bioscoop. Op het programma: Tully. De film gaat over Marlo, een moeder die 2 kinderen heeft en op het punt staat te bevallen van een (ongepland) 3de. Na de geboorte van dat 3de kind komt er een nachtnanny zorgen voor Mia, de baby. Ik verwachtte me aan een film die relatief licht zou zijn, vooral grappig met hier en daar een beetje drama. Boy was I wrong.

De film begint wel met een prachtige scène: Marlo borstelt het lijfje van haar zoontje Jonah voor het slapengaan. Het is een heel intiem en liefdevol moment, dat je een beetje warm maakt vanbinnen. Maar dan begint het.

Je merkt in het begin van de film dat Marlo er al een beetje door zit, ze lijkt erg moe. Marlo’s broer, Craig, ziet dat ze het moeilijk heeft. Hij wil niet dat ze opnieuw een postnatale depressie krijgt, zoals na de geboorte van Jonah. Hij biedt aan om een nachtnanny voor haar te betalen, die ’s nachts voor de baby zal zorgen zodat Marlo kan slapen. Marlo en haar echtgenoot Drew besluiten er in 1ste instantie niet op in te gaan.

De baby wordt geboren, en we zien Marlo er meer en meer onderdoor gaan. De film is heel rauw en eerlijk: je ziet hoe de vermoeidheid op haar weegt, op de relatie met haar kinderen en op die met haar man. De film verbloemt ook de lichamelijke veranderingen na een bevalling absoluut niet. Er komt een moment dat Marlo’s zoontje over haar kleren morst. Marlo trekt haar natte bloes uit, waarop haar kinderen geschokt vragen ‘Mom, what’s wrong with your body?!’

Marlo ziet haar kinderen doodgraag en wil daarom zelf voor hen zorgen, maar ze is gewoon op. Uiteindelijk besluit ze toch om de nachtnanny te bellen. Met de nachtnanny, Tully, lijkt Marlo weer op adem te komen. Tully zorgt niet alleen voor baby Mia, maar ook voor Marlo. Marlo vindt weer plezier in het leven, haar relatie flakkert op, en ze heeft weer tijd om dat oh zo perfecte beeld na te streven met zelfgemaakte cupcakes voor de klasgenootjes en een verse maaltijd voor het gezin.

Tully doet Marlo erg denken aan haarzelf toen ze jong was: bruisend van energie, wild en iedere dag een nieuw avontuur. Ze vraagt zich af hoe haar leven zo heeft kunnen veranderen, waar het ‘mis’ liep. Tully helpt haar de waarde in te zien van haar leven nu, en dat ze best nog af en toe avontuurlijk kan zijn als ze dat wil.

Ondanks Tully’s hulp schetst de film absoluut geen rooskleurig beeld over het moederschap. Voor iemand die nog geen kinderen heeft zoals ik, vond ik de film vaak erg confronterend. Het is bedoeld een dramedy te zijn, een combinatie van drama en komedie. Ik heb inderdaad soms moeten lachen om de film, maar de humor is wel heel erg scherp. De grapjes die Marlo zelf maakt zijn bijtend sarcastisch.

De film is hard, bloedeerlijk, maar toch ook heel mooi. Je bent getuige van de meest intieme momenten tussen ouder en kind. Je ziet Marlo borstvoeding geven en je ziet Sarah, het oudste dochtertje, Marlo’s hoofd masseren als ze in bad zit. Die kleine ogenblikken zijn prachtig weergegeven.

Het is een beklijvende film die je niet zomaar van je afschudt. Verwacht je ook niet aan een voorspelbare plot of afloop, naar het einde toe komt er een mindfuck van jewelste. Ik vond Tully zeker de moeite van het kijken waard, maar misschien niet als je net zwanger bent van je 1ste kind. 

Geen zin in een film, maar wil je wel lezen over goed genoeg ouderschap? Hou dan onze blog in de gaten. Vanaf september verschijnen er verhalen van échte ouders uit het échte leven.

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.