Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Relschoppers

door Karen

Of het nu gaat om welk beleg er op haar boterham moet of op welke stoel ze mag gaan zitten: elk gesprek lijkt aanleiding te geven tot discussie.

In de zetel springen, tegen de ramen spugen of op blote voeten naar buiten rennen: het wordt alleen maar verleidelijker als ik zeg dat het niet mag.
Schilderijen worden van plaats verwisseld, kussens worden uit de slopen gehaald, kortom: mijn huis is af en toe 1 en al chaos.

Als ik aangeef dat we ons moeten haasten, beslist mijn dochter net op dat moment om haar helemaal uit te kleden en - enkel gekleed in mijn huidkleurige panty - door de kamer te gaan rennen. En als we net voordat we de deur uitgaan nog een laatste blik in de spiegel werpen, gaat zij met de tube tandpasta aan de slag. Om er haar broertje mee te wassen …

Zwijgen is toestemmen?

Er tegenin gaan heeft geen enkele zin. Als ik haar tot orde roep, roept zij nog luider terug. Als ik haar op de vingers tik, slaat zij als een wildeman in het rond. Soms lijkt het beter – of op zijn minst gemakkelijker – om het allemaal gewoon te laten gebeuren. Maar is dat de boodschap die ik wil meegeven? En bovendien: haar broertje dreigt haar rebelse gedrag te gaan kopiëren …

Partners in crime

Broer en zus klauteren namelijk geregeld in de zetel en springen de ziel uit hun lijf, alsof ze op een trampoline staan. Dat de stenen vloer een gevaarlijke afgrond is, gaat aan hen voorbij.
Ook de buren blijven niet gespaard; want mijn ‘rattekes’ kruipen samen de terrastafel op, zodat ze net over de haag kunnen kijken. Ze zwaaien gevaarlijk met hun armen in de richting van de buurman en maken daarbij bijna dierlijke geluiden. Wat staat me nog allemaal te wachten met die kleine durfallen?!

Als ik het navertel, klinkt het allemaal best hilarisch, maar als ik er middenin zit, weet ik me soms geen raad meer. Tot ik dan ook - bijna moedeloos - uitroep dat ik het allemaal even beu ben. Als mijn dochter daarop met haar liefste, zangerige stemmetje vraagt: “Mama, wat is er?”, terwijl haar jongere broertje zijn hoofdje op mijn schoot neervlijt, dan kan ik niet anders dan hen alles in 1 oogwenk weer te vergeven. Maar een handleiding “omgaan met kleine rebbelen”, mag iemand me veiligheidshalve altijd bezorgen …

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.