Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Breng die maar eens naar hier ...

door Miet

Op het internet bots ik geregeld op lijstjes, opgesteld door ouders van zorgenkinderen, waarin wordt opgesomd wat mensen beter niet zeggen tegen hen. Ook al heb ik veel begrip voor het standpunt van deze ouders, toch kan ik mij er zelden in vinden. Ook ik krijg vaak wijze raad of troostende woorden te horen waar ik het absoluut niet mee eens ben.

Maar vaak zeggen mensen die dingen uit onwetendheid, willen ze net lief zijn of simpelweg interesse tonen. Meestal bedoelen ze het  juist ontzettend goed.
Is de intentie achter hun woorden niet het belangrijkste?
Ik vind het vreselijk als mensen ons uit de weg gaan uit schrik om iets fout te zeggen. Ik ga liever het gesprek aan met hen of bedek hun woorden met de mantel der liefde als ik daar even geen energie voor kan vinden.

Al zijn er voor mij ook grenzen. Sommige uitspraken kan ik op geen enkele manier positief interpreteren. Als ze dan ook nog eens gemaakt worden door mensen die beter zouden moeten weten, omdat ze dicht genoeg bij je staan om de problematiek van je kind te kennen, dan zijn de verontwaardiging, de woede en het verdriet compleet.

“Breng die maar eens een paar dagen naar hier! Hij zal dan wel goed opgevoed worden ...”
Het is een opmerking die ik zelf al te horen kreeg. Dat ik daarin niet de enige ben, merk ik als ik met andere ouders praat. Ik vind het hallucinant en heel erg triest hoeveel ouders dit naar hun hoofd krijgen geslingerd, vaak wanneer ze zich onzeker voelen en net heel veel steun en warmte zouden kunnen gebruiken.


Waarom?

Waarom zeggen mensen zoiets?
Waarom denken ze dat het ok is om de opvoeding van gelijk welke ouder in één klap met de grond gelijk te maken?
Hoe durft iemand die woorden in de mond nemen tegenover ouders die elke dag alles op alles zetten om een kind met een ernstige gedragsproblematiek of ontwikkelingsstoornis groot te brengen?
Voelen deze mensen zich hierdoor beter?
En geloven ze hun eigen woorden zelf? Denken ze effectief dat zij het beter zouden kunnen?

Soms denk ik dat we het maar even moeten doen, onze kinderen een tijdje bij deze 'opvoedingsdeskundigen' achter laten. Zo kunnen ze zelf eens echt voelen hoe moeilijk het is. Zouden ze daardoor dieper gaan nadenken over de impact van hun woorden? Of is dat ijdele hoop?
In ieder geval, natuurlijk kunnen we onze oogappels niet blootstellen aan dergelijk experiment. Want ook al wordt het wel eens in twijfel getrokken, ze leunen op ons en op de opvoeding die we hen met vallen en opstaan geven.

Ik ben niet rancuneus. Maar ik vind het ontzettend moeilijk om dergelijke harde woorden een plaatsje te geven en mensen nadien nog recht in de ogen te kunnen kijken. Het raakt me ontzettend hard, in heel mijn 'mama zijn'.

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.