Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Botsing

door Adinda

Het oercliché dat het krijgen van kinderen je leven helemaal op z’n kop zet en je relatie ferm op de proef kan stellen, daar is niets van aan. Toch niet bij ons. *luider – dan – luide kuch en een oogrol van jewelste*

Onevenwicht

Dat het al eens botst bij ons thuis. Per ongeluk, of juist niet. Hard. Zacht. Meermaals.

Bal tegen vaas. Step tegen kast. Kinderkopje tegen tafel. Of een been. Of een ander kinderkopje. Ego vrouw tegen ego man. En omgekeerd. Veel. Te veel.

Meneer man en ik bevinden ons momenteel in een fase waarin we allebei enorm zoekende zijn. Naar evenwicht. En rust. Naar onszelf. En elkaar. Naar balans in de Grote Chaos van het gezinsleven met jonge kinderen. Die grote warboel van verwachte en minder verwachte gebeurtenissen waarvan je ooit dacht dat je het nooit op die manier zou meemaken.

Voor je ’t weet ben je zo moe dat je niets liever wil dan een week aan een stuk slapen, staat er een burn-out in je nek te hijgen, ben je zo veraf van jezelf verwijderd dat je je afvraagt wie je nu eigenlijk weer bent, herken je je partner bijna niet meer omdat die een gelijkaardige worsteling doormaakt, hoop je vurig dat je nog eens “Jaaaa!” kan antwoorden op de vraag van vrienden voor een avondje uit of een koffieklets, vraag je je keihard af hoe al die andere koppels met kinderen dat in godsnaam toch doen.

Waar ben ik?

Het is alsof we ons moeten herpositioneren. Ons leven aanpassen naar een leven met kinderen. Ik dacht dat dat wel organisch zou groeien, dat het allemaal wel vanzelf in zijn plooien zou vallen. Hm. Niet dus.
Ik steek het graag op onze westerse prestatie- en consumptiemaatschappij en alles wat er van ons wordt verwacht. En toch, een zwart schaap zoeken heeft geen zin. Het zou wel stukken makkelijker zijn om niet te moeten stilstaan bij de financiële consequenties van 1 of 2 jaar thuisblijven. Dát is eigenlijk wat ik op dit moment wil: mij fulltime kunnen focussen op de (relatief) nieuwe leefsituatie met 2 kleine mensjes erbij en de verschuiving in dynamiek die dit teweegbrengt bij ons als koppel. Met als enige doel: rust en balans vinden. En van daaruit de verandering geleidelijk aan kunnen toelaten, omarmen wat nieuw en anders is en verder evolueren. Iets wat we volgens mij als maatschappij ook nodig hebben: wat meer stilstaan, een beetje vertragen. Zodat we de veranderingen die er sowieso zijn, makkelijker kunnen (ver)dragen en een plek geven in ons leven.

Tijd en boterhammen

Veel confrontaties in ons huishouden dus, de laatste tijd. Een rondje botsauto’s is er niets tegen. Onenigheden worden felle discussies en soms kletterende ruzies. Gelukkig meestal als de kinderen slapen. Machteloosheid is het oppergevoel. Het frustreert mij mateloos dat we elkaar zo moeilijk vinden. Dat we elk op ons eiland zitten, allebei aan het proberen om uit die verdomde vicieuze cirkel te geraken.

Maar. Ook al lijkt ons bootje de laatste tijd wat doelloos rond te zwalpen, is er zoveel spanning dat we ons huis van eigen elektriciteit kunnen voorzien, wil ik Meneer Man soms stevig achter het behang plakken; hij is en blijft mijn spiegel, mijn held, mijn steun, mijn (t)rots. Dankzij hem word ik uitgedaagd om stappen te zetten: naar mezelf, naar hem, naar ons. Zodat we elkaar blijven vinden. De kern van ons bestaan, als je ’t mij vraagt. Het komt zeker goed. Met tijd en boterhammen.

Dank u, duizendmaal, mijn lief.

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.