Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Geen perfect plan voor een zondagmiddag

door Kathleen Leemans

Zondagmiddag. Het regent. Ik heb afgesproken met mijn vriendinnen en alle kindjes in de binnenspeeltuin. We hebben elkaar al een tijd niet meer gezien en hebben wel wat bij te praten. Een perfect plan voor een zondagmiddag leek het ons! Alleen was ik even vergeten dat ik niet zo een perfecte mama ben.

Niet alles gaat altijd volgens plan

We hadden afgesproken om 14 uur. Om half 2 deden we onze schoenen aan. Na een extra wc-beurt en zoektocht naar knuffels, staan we 20 minuten later dan gepland aan de auto met 2 paraplu's in onze handen. We zijn maar 15 minuten te laat deze keer, record!

Aan de binnenspeeltuin is het druk. Heel druk. Dat perfect plan dat we bedachten voor een druilerige zondagmiddag was misschien niet zo origineel. Gelukkig vinden we snel een parkeerplaats. Blijkt de jongste in slaap gevallen te zijn in de auto, op een rit van 10 minuten, sterk. Wakker maken dan maar, want we zijn al te laat en ik wil onze dates niet langer laten wachten. Gelukkig heb ik de draagzak meegebracht. Dat bespaart ons toch wel wat miserie op onze tocht van de auto naar de inkom.

Hoe ik het gedaan heb weet ik niet, maar ik ben heelhuids thuisgeraakt met mijn kroost.

Koffie please

Na veel gedoe met paraplu's – die in de auto laten was volgens mijn dochters echt geen optie – geraken we binnen. Ik moest even slikken want wat een lawaai: het gekrijs van thuis, maal 1000. Tien minuten later en een huilbui rijker, trekken ze naar de speeltuin. Rust! Of toch voor de volle 20 minuten want dan staan mijn dorstige dochters daar terug. We gaan samen naar de selfservice en ik vraag wat ze willen drinken. Mijn positieve vibes krimpen als nooit tevoren. Staan ze met 2 voor 3 flashy draaiende tonnen. “Wij willen zo ene!” Partners in crime zijn ze. 2 tegen 1. En mama is te moe voor een gevecht. Ik vul 2 bekers met flashy spul en denk al aan de tas koffie die ik zelf ga bestellen.

Genoeg is genoeg

Het volgende uur verloopt gelukkig iets rustiger. Ik kan wat bijpraten met mijn vriendinnen. De kinderen lopen af en aan, raken elkaar af en toe kwijt, komen eens langs om een pijntje af te kussen maar amuseren zich verder kostelijk. We gaan nog samen naar de ‘bootjes’ waar dochterlief heel graag in wil.

‘Voor kinderen van 3 tot 12’, lees ik luidop. De jongste is net 2,5 jaar. Daar gaat mijn meesterplan. Nog een huilbui later, zitten we met 3 in het peutergedeelte, en daar zijn gelukkig ook kleine sleetjes. Mama is gered. Of toch voor welgeteld 5 minuten want daarna is het leuke eraf en wil de oudste – en ik ook – naar huis.

De weg naar de auto werd nog een pittige tocht. Ik mocht 3 keer teruglopen om te jongste onder luid protest naar de uitgang te leiden. Ik had haar paraplu opengedaan terwijl ze dat zelf wou doen. Alweer niet het beste plan. Hoe ik het gedaan heb weet ik niet, maar ik ben heelhuids thuisgeraakt met mijn kroost, die zich de rest van de avond wel nog voortreffelijk gedroeg. Deze mama denkt volgende keer 2 keer na voor ze een perfect plan bedenkt voor zondagmiddag.

Disclaimer: tijdens dit verhaal zijn kindjes noch mama’s gewond geraakt.

Reactie toevoegen

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.