Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Zwarte voetjes

door Miet

Hier zit ik dan, op de rand van zijn bedje. Ik woel voorzichtig door zijn warrige blonde haren, moet glimlachen om hoe hij ook nu zijn tandjes weer toont, mijn snoezige konijntje. Zijn ogen zijn gesloten, hij ademt rustig, maakt af en toe een schattig gromgeluidje. Ik zie hoe zijn voetjes vanonder de dekens komen piepen.

Zijn zwarte voetjes ... Even was ik het vergeten, hoe moe hij was geweest. Hoe moe hij mij had gemaakt, de hele dag. Hoe snel ik hem naar zijn bed had gebracht, vuil of niet. Ik had ze stiekem onder de dekens verstopt, die voetjes. Er was geen tijd voor een uitgebreide wasbeurt. Daarvoor was hij, maar misschien vooral ikzelf, te moe.

Eindelijk rust

Ik herinner me het gevoel van opluchting.
Toen ik de deur van zijn kamer achter me dicht trok, liep ik net niet juichend en dansend terug naar beneden. Maar omdat me dat niet bijster verstandig leek, sloop ik toch maar heel stilletjes de trap af. In mijn hoofd daarentegen vierde ik feest.
“Joehoe! Rust!”

Het is een gevoel dat me wel vaker overvalt als de kinderen in bed liggen.

Maar nu zit ik hier, op de rand van zijn bedje, verliefd te wezen.
Wat is hij mooi. En lief!
Ik voel hoe mijn batterijen weer voller geraken. Gewoon door hem te zien. Gewoon door hem graag te zien, zo ontzettend graag te zien.

“Slaap lekker kleine schat”, fluister ik in zijn oortje. “Morgenvroeg stop ik je in bad. Dan zijn we helemaal klaar voor een nieuwe dag, met propere voetjes.”

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.