Javascript en cookies zijn nodig om deze site te bekijken

Blue balls - Onder de gordel

door Johanna Muller

Ik las gretig in het boek 'Onder de Gordel. Verhalen van de Mannendokter' van Guy T’Sjoen. Mijn vrees na het lezen van het boek - dat ik in mijn dromen belaagd zou worden door piemels in allerlei vormen - was onterecht. Ik las het dankwoord vluchtig, klapte het boek dicht en keek om me heen, alsof ik uit een andere wereld ontwaakte. Ik moest iets doen met de kennis die ik de afgelopen dagen vergaarde.

Mijn man als proefkonijn

Tijdens een avond op een doordeweekse dag, die meestal seksloos verloopt, maande ik mijn man aan voor me te komen staan. Hij keek me verbouwereerd aan, pruttelde wat tegen en geeuwde maar deed uiteindelijk wat ik vroeg. Ik gniffelde, want ik won altijd het pleit.

Ik trok zijn broek af, snel en zonder veel emotie. Moest ik dat zacht en speels doen, zou de massa in zijn onderbroek immers meteen in beweging komen. En dat was absoluut te vermijden. Hij vroeg wat ik deed maar ik maande hem aan om stil te zijn. Het testmoment was aangebroken, ik wilde weten of het wat T'Sjoen beweerde in zijn boek wel overeenstemde met de werkelijkheid.

Het is te zeggen, met onze werkelijkheid. Absoluut subjectief natuurlijk. Maar ik kon moeilijk willekeurig mannen uitpikken, ze op een lijn zetten om proefondervindelijke objectiviteit na te streven.

Hup, zijn broek viel af en ik begon eraan. "Wat ben je van plan?" vroeg hij me, en het timbre van zijn stem maakte me duidelijk dat hij ongeduldig was.

Doktertje spelen

Ik nam zijn penis in mijn hand. Die voelde warm aan en lag als een uitgeput vogeltje in mijn hand. De ballen moeten volgens dokter T’Sjoen iets koeler zijn, om de productiecapaciteit te verzekeren. Hij vroeg of er iets was, maar ik stelde hem gerust. “Over lengte en dikte mag je niet teveel filosoferen. Je kan ook beter niet met andere venten vergelijken. Je zit in de normale gemiddelden.”

Hij vroeg hoe groot zijn penis volgens mij dan was. Waarop ik bijna geïrriteerd zei dat ik de penislat beneden had laten liggen. De weegschaal trouwens ook. Een beetje pesterig kneedde ik even in zijn lid. Hij genoot en ik zag hoe zijn piemel tot leven kwam in mijn handpalm.

Ik zei hem dat er volgens het boek bij veel mannen een klein verschil in de grootte tussen de linker- en de rechterteelbal is. Ik wou eens voelen hoe dat bij hem zat. Ik greep het zakje vast, trok er even aan en voelde daarna met mijn duim en wijsvinger. Tot 2 keer  toe, hij verloor zijn geduld.

“Ik ben niet zeker, ik denk dat je wat meer volume hebt aan die rechterkant, of is het de linker. Wacht, ik test nog eens om volledig uitsluitsel te hebben. Leg je maar neer. Dan onderzoek ik je verder.” Daar lag hij dan, op de witte lakens, wachtend op een onderzoek.

Friemelend aan zijn piemel

“Interessant”, riep ik uit terwijl ik masseerde, “ik voel je zaadleiders. Precies zoals in het boek omschreven.” Vervolgens duwde ik op de prostaat. Volgens Dokter T’sjoen speelde die prostaat een rol in de hele zaadproductie, maar was het een fabel dat als je erop duwde dat een sterkere spermafontein teweeg bracht.

Mijn man vond dat al dat gefriemel aan piemel, ballen en prostaat best gezellig. Hij geeuwde al lang niet meer. Zijn stok stond stijf, klaar voor verdere actie. Ik negeerde het, ik speelde immers doktertje.

“Ziezo, trek je broek maar terug op.” Hij pruttelde wat tegen. “Je hebt iets in gang gezet, de testosteron giert door mijn lijf. Wil je misschien dat ik morgenochtend opsta met pijn in mijn ballen?”

Blue balls”, corrigeerde ik hem. “Geactiveerde testosteronproductie die je ongebruikt laat, leveren je blue balls op. Dat ga ik je niet aandoen. Ik knipte het licht uit en begon eraan. Na 10 minuten was de klus geklaard. Het was immers dinsdagavond. Een doordeweekse dag.”

Guy T’Sjoen. Onder de Gordel. Verhalen van de Mannendokter.
Uitgeverij Van Halewyck, 2018, pag. 206

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.