Het VIVA Croontje: Ik mag trots zijn op mijn herstel en mijn lichaam

door Isa Verlaenen

Tromgeroffel… De derde drager van Het VIVA-Croontje is… Miet Driesen uit Alken! Ze werd genomineerd door haar vriendin Nele Billen. Voor Miet, een jonge vrouw van 54, werd corona bijna fataal. Ze belandde voor 2 weken in coma en lag uiteindelijk 2 maanden lang in het ziekenhuis. Intussen, meer dan een half jaar later, heeft ze nog steeds zuurstof te kort en de schade aan haar longen is blijvend. Maar Miet is hoopvol en dankbaar dat ze er nog is. Voor haar enorme kracht en doorzettingsvermogen wil Nele haar prijzen en in de bloemetjes zetten. Hieronder lees je haar verhaal.

Hoe is het met je, Miet?

Op dit moment gaat het redelijk goed. Ik ben blij dat ik al zo ver gekomen ben. Maar met mijn longen is het niet super. De littekens die ik opgelopen heb, zijn blijvend. Het zuurstofpercentage in mijn bloed is 71 procent en mijn saturatie is veel te laag. Daardoor moet ik dagelijks zuurstof bijkrijgen. Dat zit in zware zuurstofflessen, waardoor ik niet mobiel ben. Mijn man Flip heeft wel een karretje gemaakt voor de flessen en dat helpt. Wanneer het percentage minder dan 70 procent zou zijn, zou ik een draagbare concentrator kunnen krijgen in een ‘rugzakje’. Ik moet binnenkort een wandeltest afleggen die zal bepalen of ik de goedkeuring voor zo’n concentrator toch kan krijgen. Dat zou mijn huidige situatie enorm verbeteren. Ik kan er dan ook over nadenken om weer halftijds te gaan werken.

Heb je enig idee hoe je besmet geraakt bent met het virus?

Eigenlijk niet. Ik woon in Alken, tijdens lockdown 1 was onze gemeente – of all places – het epicentrum van de epidemie. In maart, net voordat de crisis ten volle uitbrak, ging ik in het weekend nog naar een kaas- en wijnavond van het koor waarin ik meezong. De maandag erna was er een repetitie waarop ik niet aanwezig kon zijn. Na die repetitie zijn er heel wat leden ziek geworden, daar is het virus rondgegaan. Ik prees me dus gelukkig dat ik niet present was. Maar enkele weken later, op 2 april, ben ook ik ziek geworden. Ik heb geen idee van wie ik het virus gekregen heb, op dat moment verspreidde het zich razendsnel door Alken. Twee nonkels van mij zijn ook besmet geraakt, eentje heeft in coma gelegen, de andere is er zelfs aan overleden.

Kan je voor ons samenvatten hoe het proces na je besmetting verliep?

Nadat ik de eerste symptomen ontdekte op 2 april, werd ik al snel erg ziek. Ik had een week lang hoge koorts en spierpijn en ik werd na een tijdje ook kortademig. Ik besefte meteen dat het corona was. Op 11 april ben ik naar de huisartsenpost van Hasselt gegaan, daar hebben ze me onmiddellijk doorgestuurd naar het Jessa Ziekenhuis. Na 2 dagen verslechterde mijn situatie en werd ik naar de afdeling ‘Intensieve zorgen’ van Campus Salvator gebracht. Het virus had zich volledig op mijn longen bevestigd. Van die periode herinner ik me erg weinig. Ik weet enkel nog dat ze me een zuurstofhelm lieten dragen maar dat dat te uitputtend was. Ik heb dan aangegeven dat het echt niet ging en dan hebben ze mij in coma gebracht. Mijn toestand was kritiek, de dokters wisten niet of ik het zou halen.

Uiteindelijk hebben ze me na twee weken uit de coma gehaald. Maar omdat mijn lichaam zo verzwakt was, liep ik meteen een bacteriële infectie op. Daardoor werd ik nog een tijdje langer op ‘intensive care’ gehouden. In totaal verbleef ik er een maand. Daarna mocht ik verhuizen naar een gewone covid-afdeling om te revalideren. Ik kreeg gelukkig een kamer op het gelijkvloers, zo kon mijn gezin me dagelijks raambezoekjes brengen. Ik ben ongelooflijk dankbaar dat dat mogelijk was, want veel andere patiënten die niet op het gelijkvloers lagen, zagen niemand. In juni mocht ik uiteindelijk het ziekenhuis verlaten, helaas niet zonder extra zuurstof. Dat was bij vele anderen wel het geval.

Welk moment zal je altijd bijblijven?

Ik herinner me nog goed dat ik begin februari, toen ik alweer een hele tijd thuis was, een controlescan liet maken in het Jessa Ziekenhuis. Een verpleger kwam naar me toe omdat hij mijn naam herkende van toen hij me op ‘intensieve zorgen’ geholpen had. Hij vertelde me dat hij enorm blij was mij te zien, want hij kon zich de foto’s van mijn longen nog levendig voor de geest halen. Hij had niemand gezien bij wie de longen zo beschadigd waren. Hij feliciteerde me met het feit dat ik er zo goed uit gekomen was. Voor mij was dat een belangrijk moment omdat ik besefte dat ik niet enkel moet rouwen om mijn zuurstoftekort, maar ook trots mag zijn op mijn herstel en mijn lichaam.

Waar putte jij het afgelopen jaar kracht uit?

Uit de gedachte dat ik er nog ben…  Ik heb pech, maar vooral ook veel geluk gehad. Daarnaast heb ik dit jaar zo veel steun en liefde gekregen van mijn dochters, mijn man, mijn familie, vrienden en kennissen. Iedereen heeft heel erg meegeleefd. In de buurt waar ik woon werden er briefjes uitgedeeld om kaarsjes voor mij te branden toen ik in coma lag. In heel de omgeving kon je de lichtjes zien schitteren achter de ramen. Dat is hartverwarmend. Ik heb ook veel gehad aan Nele en heb nog steeds veel aan haar. We wonen dichtbij elkaar en ze komt me vaak halen voor een korte wandeling. Iedereen rondom me heeft het moeilijk gehad, het was een emotionele periode. Tot op de dag van vandaag krijg ik nog steeds regelmatig berichtjes en telefoontjes. De mensen van het koor houden ook heel nauw contact. Voelen dat er mensen zijn die aan je denken en om je geven, doet deugd.

Heb je al zicht op een vaccinatie?

Niet concreet, maar er is me gegarandeerd dat ik als risicopatiënt snel opgeroepen zal worden. Uit bloedtesten blijkt dat ik slechts heel weinig antistoffen heb. Ik wil het virus absoluut niet opnieuw oplopen dus ik hoop het vaccin gauw te krijgen.

Wat vond jij van het applaus om acht voor de zorg in lockdown 1?

Dat was absoluut verdiend. Zowel op ‘intensieve zorgen’ als op de covid-afdeling was de verpleging super vriendelijk. Ik vond dat indrukwekkend. Zij moesten steeds dat pak aan- en uittrekken, dubbele handschoenen dragen, zichzelf in bochten wringen om al het werk gedaan te krijgen… Dat kan niet aangenaam geweest zijn. Op ‘intensive care’ was er een verpleger die ik kende als zoon van een kennis die ook bij mijn dochter in de klas had gezeten. Het was fijn om een bekend gezicht in de buurt te hebben. Ondanks zijn drukke schema maakte hij altijd tijd voor een praatje. Ook op de gewone afdeling, die bomvol mensen lag, was iedereen geduldig en hartelijk.

Welke raad wil je meegeven aan de lezers van dit artikel?

Ik wil aan alle lezers vragen om zich alsjeblieft aan de regels te houden, ze zijn er niet voor niets. Wat mij is overkomen, kan iedereen overkomen. Ik ben een normale gezonde vrouw van … die geen enkele medische voorgeschiedenis had. Zelf heb ik meer dan ooit beseft hoe belangrijk het is om te genieten van de kleine dingen, van de mensen om je heen en van het leven in het algemeen. Ik wil iedereen aanraden dat ook te doen.

Waar kijk je naar uit?

De zon die momenteel schijnt, doet me verlangen naar de zomer, naar buiten zitten op een terras, naar fijne gesprekjes met dierbaren. Ik kijk ernaar uit om weer meer volk rondom mij te hebben.

Tot slot… Ben je blij met dit Croontje en het verwenpakketje?

Ik ben daar heel blij mee. Nele is geweldig! Ze is zo met mij begaan en heeft al zo veel voor mij gedaan, en nu ook nog dit. Ik wil haar enorm bedanken.

logo viva-svv

De inhoud van de site kan veranderen naargelang je een andere regio kiest.